Διαβάζοντας@amagi 5 Απριλίου 2015 με καλεσμένο τον Μιχάλη Καλαμαρά

Καλημέρα σε όλους. Καλή άνοιξη να 'χουμε. Τι, μπα;

Σήμερα στις 2μ.μ. στον www.amagiradio.com θα μιλήσουμε με τον Michalis Kalamaras τον διαχειριστή του ηλεκτρονικός αναγνώστης / ereader για τον "πόλεμο" της εποχής μας, books vs e-books. (http://www.eanagnostis.gr/) 

Για να μας πάει καλά το Πάσχα, έχουμε ένα εκπληκτικό δώρο. Οι Εκδόσεις Καστανιώτη μας χαρίζουν 4 αντίτυπα του καινούργιου βιβλίου του Λεονάρδο Παδούρα "Οι αιρετικοί" - 2 χάρτινα, 2 e-books (http://www.kastaniotis.com/book/978-960-03-5875-9). Για να μπείτε στην κλήρωση αφήστε σχόλιο ή κάμετε λάικ εδώ.

‪Υ.Γ. 42 Αν θέλετε να ακούσετε παλιότερες εκπομπές Διαβάζοντας είναι μαζεμένες όλες εδώ.

Οι νικητές του αναγνωστικού διαγωνισμού του Μαρτίου

Πρέπει να πω πως ενθουσιάστηκα με την συμμετοχή στον διαγωνισμό για το πόσες σελίδες διαβάσαμε μέσα στον Μάρτιο. Δείχνει πως πολλοί άνθρωποι διαβάζουν πολύ και θέλουν να μιλήσουν για αυτό. Σε σύνολο λοιπόν 36 συμμετοχών, 23 διάβασαν πάνω από 1000 σελίδες μες στον Μάρτη, 13 πάνω από 2000 σελίδες και 6 διάβασαν πάνω από 3000 σελίδες. Αδιαφιλονίκητος νικητής ο αγαπημένος μας συνblogger Γιάννης Ρουμπάκης που με 6204 σελίδες μας κατατρόπωσε όλους. 

Μα ας προχωρήσουμε στην απονομή. 

1ος νικητής  Γιάννης Ρουμπάκης, κερδίζει τον "Άμλετ", Ουίλιαμ Σαίξπηρ, εκδ. Gutenberg, ευγενική προσφορά των εκδόσεων.

Διάβασε τον μήνα Μάρτιο: 

1. Τζέιμς Σάλτερ, Αυτό είν’ όλο, σελίδες 387

2. Τζο Νέσμπο, Ο λυτρωτής, 660

3. Ίταλο Καλβίνο, Αν μια νύχτα του χειμώνα ένας ταξιδιώτης, 333

4. Γιόζεφ Ροτ, Η κρύπτη των καπουτσίνων, 254

5. Ούρσολα Λε Γκέν, Ο αναρχικός των δύο κόσμων, 457

6. Στέφεν Κινγκ, Η λάμψη, 538

7. Ντόρις Λέσινγκ, Το πέμπτο παιδί,133

8. Ναντίν Γκόρντιμερ, Ένας τυχαίος εραστής, 267

9. Τρούμαν Καπότε, Πρόγευμα στο Τίφφανυς, 126

10. Αλμπέρ Καμύ, Ο ξένος, 140

11. Λεονάρδο Παδούρα, Αιρετικοί, 788

12. Φίλιπ Κερ, Τα άλογα του χειμώνα, 323

13. Γκυ ντε Μωπασάν, Η χοντρομπαλού,168

14. Εδουάρδο Μεντόθα, Καλλιτέχνης γυναικών,379

15. Ζέφη Δαράκη, Η σπηλιά με τα βεγγαλικά. 85

16. Μαρία Λαϊνά, Σε τόπο ξερό,405

17. Οι 200 κλειτορίδες της Μαρίας Βοναπάρτη, 104

18. Χίλαρυ Μαντέλ Η δολοφονία της Μ. Θάτσερ, 151

19. Κατερίνα Αγγελάκη- Ρουκ, ποίηση, 491-300.
20. Κώστας Κατσουλάρης, Νυχτερινό ρεύμα, 150
21.Νικολάι Λέσκοφ, Ο Ζερβοχέρης, 165 

[ ΣΥΝΟΛΟ: 6204] 

2η νικήτρια έτερη συνblogger, η Νατάσσα Συλλιγνάκη, με 3887 σελίδες, κερδίζει ένα μπουκτοξομπλουζάκι της αρεσκείας της.

Διάβασε:

1. «Η καρδερίνα» Donna Tartt, 992 σελ.
2. «Η Φαύστα και διάφορα διηγήματα», Μποστ, 192 σελ.
3. «Ο χιονάνθρωπος» (Χάρι Χόλε, #7) Jo Nesbø, 602 σελ.
4. «Ο καλός κλέφτης» Hannah Tinti, 404 σελ.
5. «Ηλιακή καταιγίδα» (Rebecka Martinsson #1) Åsa Larsson, 408 σελ.
6. «Ο λυτρωτής» (Χαρι Χόλε, #6) Jo Nesbø, 672 σελ.
7. «Ακόμα φεύγει» Ευγενία Μπογιάνου, 264 σελ.
8. «Τρεις σε μια βάρκα» Jerome Jerome, 207 σελ.
9. «Η περιπέτεια ενός βιβλίου» Νίκος Καχτίτσης, 146 σελ.[Σύνολο 3.887 σελίδες]

και 3η νικήτρια η επίσης blogger και αγαπημένη Βιβή Γεωργαντοπούλου που κερδίζει την Ηλιόπετρα, Οκτάβιο Πας, εκδ. Gutenberg, ευγενική προσφορά των εκδόσεων.

Διάβασε: 

1. "Πέτρα Ψαλίδι Χαρτί" ,262
2. «Έθιμα Ταφής»,418
3. «Το Μαχαίρι της Μήδειας»,378(υπόλοιπο από Φεβρουάριο)
4. «Τότε που Τραγουδούσαν οι Θεοί»,376(υπόλοιπο από Φεβρουάριο)
5. «Πώς Τελειώνει ο Κόσμος»,350
6. «Γκιακ»,128
7. «Η Λάσπη»,208
8. «Αντί Στεφάνου»,140
9. «Ναύτης»,410
10. «Τα Ζωοφιλικά»,325
11. «Η Χρονιά της Πλημμύρας»,500
12. «Άγιος Μανουήλ & Η Θεία Τούλα»,192
13. «Το Πρώτο Φιλί»,57

[Σύνολο 3744] 

Τι λέτε, πάμε έναν γύρο ακόμα τον Απρίλη;


Υ.Γ. 42 Και μια παρατήρηση, κάπως νοσταλγική και παππουδέ. Κάποτε όλα τα σχόλια θα ήταν στο blog και θα κρατούσαμε όλες αυτές τις λίστες βιβλίων για πάντα. Η ευκολία του facebook μετέφερε τις συμμετοχές στο group. Εκεί μέσα σε 2-3 μέρες τα 150 σχόλια γεμάτα βιβλία θα χαθούν. Κρίμα. [σκέφτηκα να τα μεταφέρω ένα ένα εδώ, αλλά ήταν δουλειά δυσανάλογα μεγάλη της απολαβής, άσε που δεν ήξερα πόσοι θα ήθελαν κάτι τέτοιο. Οπότε...]

Υ.Γ. 42-42 Σας υπενθυμίζω πως ο διαγωνισμός ήταν μόνον για τις λογοτεχνικές μας σελίδες- ποίηση πεζογραφία- έτσι άνθρωποι που υπέβαλλαν λίστες μαζί με δοκίμια και άλλα βιβλία διαγωνίστηκαν μόνο με τις "λογοτεχνικές" σελίδες τους.

Ποιος διάβασε τις περισσότερες σελίδες μέσα στον Μάρτη;

Η αλήθεια είναι πως ο διαγωνισμός ήτο ελαφρά παιδιάστικος, η χαρά όμως είναι πως έχει και δώρα.

Σας αραδιάζω λοιπόν πρώτα τα καλούδια:

1ος νικητής: "Άμλετ", Ουίλιαμ Σαίξπηρ, εκδ. Gutenberg, ευγενική προσφορά των εκδόσεων.

2ος νικητής: μπλουζάκι Booktalks, ευγενική προσφορά του πασίγνωστου, πανέμορφου, μοναδικού βιβλιοπωλείου-καφέ.

3ος νικητής: Ηλιόπετρα, Οκτάβιο Πας, εκδ. Gutenberg, ευγενική προσφορά των εκδόσεων.

Τι μετράμε λοιπόν. Μετράμε σελίδες λογοτεχνικών βιβλίων- πεζό και ποίηση- που διαβάσαμε μέσα στο Μάρτιο. Δεν μετράνε: βιβλία θεωρητικού περιεχομένου, βιβλία για την δουλειά σας, εφημερίδες (και τα ΦΕΚ), ανέκδοτα κείμενα (μεταφραστές και επιμελητές σας βλέπω), συνταγές μαγειρικής, συνταγές ιατρών, συμβόλαια, δικόγραφα, μπροσούρες και διαφημιστικά etc etc. 

Το ιδανικό θα ήταν να γράψουμε τίτλους βιβλίων και δίπλα τις σελίδες τους που διαβάσαμε μες στον Μάρτη [ως τις 11:59 της 31ης Μαρτίου για την ακρίβεια]. (Π.χ. Αν εγώ άρχισα τον Πίντσον μες στον Φλεβάρη και τον συνέχισα τον Μάρτη θα γράψω μόνο τις σελίδες που διάβασα τον Μάρτη). Αν όλα αυτά συνοδεύονται από αντίστοιχη φωτό, όλα θα είναι καλύτερα. Aν πάλι δεν έχετε φωτό δεν θα σας πάρουμε και το λαιμό. 

Ας νικήσει ο καλύτερος!

Υ.Γ. 42 Θα δώσω περιθώριο δύο ημερών για να δηλώσει καθένας πόσα διάβασε, τόσο εδώ, όσο και στα αντίστοιχα ποστ στο γκρουπ του blog και την σελίδα. 

Υ.Γ. 42-42 Αν πείτε ψέματα για να πάρετε δωράκι, να ξέρετε πως υπάρχει περίπτωση κάποιος άλλος "παίκτης" να σας κάνει ερωτησούλα. Κι αν δεν ξέρετε να την απαντήσετε, πού να τρέχετε να γκουγκλάρετε.

Υ.Γ. 42- 42-42 Αν κερδίσει η αφεντομουτσουνάρα μου, δεν θα πάρει δώρο. Το δώρο θα διατεθεί στον αμέσως επόμενο. Αλλά θα παίξω κι εγώ, ε; Το νου σας.

Διαβάζοντας@amagi 29 Μαρτίου 2015 με τους εκδότες των Αντιπόδων

Καλημέρα, καλημέρα. Σήμερα στις 2μ.μ. στην εκπομπή Διαβάζοντας@amagi έχουμε την χαρά να φιλοξενούμε τον Θοδωρή Δρίτσα και τον Κώστα Σπαθαράκη, τους δύο εκδότες του νεοσύστατου εκδοτικού οίκου Αντίποδες​ που πρόλαβε ήδη με τις επιλογές του να κάνει αίσθηση. 

Κληρώνουμε 3 εξαιρετικά βιβλία, 2 εκ των οποίων δεν είναι καν ακόμα στα ράφια των βιβλιοπωλείων:

"Το φάντασμα του Αλεξάντερ Βολφ", Γκάιτο Γκαζντάνοφ

"Η δύναμη του κύριου Δ*", Άγης Πεταλάς

"Καρδιά σκύλου", Μιχαήλ Μπουλγκάκοφ

Δια να λάβετε μέρος στην κλήρωση αφήστε σχόλιο ή κάμετε λάικ εδώ ή στα αντίστοιχα ποστ στο γκρουπ της εκπομπής ή στην σελίδα του blog στο facebook

Συντονιστείτε στις 2 μ.μ. στον www.amagiradio.com

Υ.Γ. 42 Για λίγο μαζί μας στην αρχή της εκπομπής θα είναι και η ηθοποιός Νατάσα Οικονομοπούλου για να μας εξηγήσει πως αποφάσισαν να στήσουν θεατρικό αναλόγιο με πρωτότυπη μουσική σε ένα εξαιρετικό κείμενο του Τσβάιχ. Την Τετάρτη στο Booktalks. 

Υ. Γ. 42-2 Για να μας ακούσετε πληκτρολογήστε www.amagiradio.com ή κατεβάστε την εφαρμογή TuneIn για κινητά τηλέφωνα, ταμπλέτες και άλλα συναφή.

Υ.Γ. 42-3 Σήμερα το Διαβάζοντας κλείνει τα έξι και περπατά στα επτά. Γιέα. Σήμερα είναι και η συνάντησή μας στις 7 το απόγευμα στο Booktalks. 

«Ο χάρτης και η επικράτεια», Michel Houellebecq

Η βιβλιοφιλική παραφιλολογία γύρω από τον Μισέλ Ουελμπέκ πάντα με φόβιζε: ο μισάνθρωπος, ο μισογύνης, ο ρατσιστής αντισημίτης, ο κλόουν την Γαλλικής τηλεόρασης. Ε, δεν μιλάμε για τις καλύτερες συστάσεις. Δίσταζα να διαβάσω βιβλίο του. Ξεκίνησα τον «Χάρτη και την επικράτεια» με επιφυλάξεις. Και έπειτα ενθουσιάστηκα. Κείμενο ζωντανό, με μεγάλα ερωτήματα, μέσα στην εποχή μας, φιλοσοφικό και καυστικό, με πλοκή που δεν σε αφήνει να το αφήσεις από τα χέρια σου. 

Κεντρικός ήρωας ο Ζεντ, ένας εικαστικός μονόχνωτος και μάλλον ανίκανος να συνάψει κανονικές ανθρώπινες σχέσεις κανενός είδους. Η πρώτη του κοπέλα η Ζινεβιέβ ήταν μια πόρνη πολυτελείας κι αυτό δεν τον πείραζε, η δεύτερη μια εκπάγλου καλλονής Ρωσίδα, η Όλγα, την οποία όμως αρνήθηκε να ακολουθήσει στην πατρίδα της όταν της πρόσφεραν εκεί δουλειά παρ’ όλο που την αγαπούσε.

Ξεκίνησε την καλλιτεχνική ζωή του ως φωτογράφος, απογειώθηκε όταν είχε την φαεινή ιδέα να κάνει φωτογραφίες με του χάρτες της Μισελέν και τελικά εκτοξεύτηκε σε δυσθεώρητα ύψη- οι πίνακες του έφτασαν να κοστίζουν 12 εκατομμύρια ευρώ- δίχως να το καταλάβει. Για τον κατάλογο της έκθεσης με τους πίνακες- μια μοντέρνα συλλογή με επαγγέλματα που περιλαμβάνει το αριστούργημα «Ο Μπιλ Γκέιτς και ο Στιβ Τζομπς συνομιλούν για το μέλλον της πληροφορικής»- ζητά από τον επίσης μονόχνωτο και μισάνθρωπο συγγραφέα Μισέλ Ουελμπέκ να γράψει τον πρόλογο. Οι δυο, τους αν και αναγνωρίζουν ο ένας στον άλλο έναν άνθρωπο με τον οποίο θα μπορούσαν να επικοινωνήσουν, τελικά δεν γίνονται φίλοι. Λίγο καιρό αφότου ο Ζεντ τον ζωγραφίζει και του χαρίζει τον πανάκριβο πίνακα, ο Ουελμπέκ δολοφονείται με φρικτό τρόπο. 

Ο Μισέλ Ουλμπέκ παρουσιάζει τον λογοτεχνικό εαυτό του με απαράμιλλο χιούμορ, αν και λίγο μακάβριο· πάντως το alter ego του είναι μάλλον ο Ζεντ. Οι προβληματισμοί του πάνω στην σύγχρονη κοινωνία- το μυθιστόρημα είναι γεμάτο brand names και ονόματα της εποχής που σε κάνουν να νιώθεις ένα τίποτα- για την τέχνη, την επιτυχία στην τέχνη αλλά κυρίως για τις ανθρώπινες σχέσεις και πως αυτές διαμορφώνονται σε ανθρώπους που όπως ο Ζεντ που στερήθηκαν την μητρική αγάπη, είναι έκδηλοι σε όλο το κείμενο. Αλλά το θέμα που απασχολεί τον Ουελμπέκ περισσότερο από όλα είναι το χρήμα· η χρήση του, το πόσο καθορίζει τη μοίρα μας, αν οριζόμαστε από αυτό, αν στο όνομά του συντελούνται τα χειρότερα εγκλήματα.Οι αναφορές στην αυτοκτονία, την δολοφονία και την ευθανασία, που γίνονται κάπως επιδερμικά, δίνουν μια διάσταση του θανάτου, που φαίνεται να απασχολεί τον συγγραφέα στις πιο γκροτέσκες στιγμές του.

Πάντως ο Ουελμπέκ, με την επίφαση ενός αστυνομικού μυθιστορήματος, κατορθώνει να στήσει ένα βιβλίο δουλεμένο αριστοτεχνικά, από αυτά που θα χαιρόταν να διαβάσει κάθε αξιόλογος αναγνώστης.

  «Ο χάρτης και η επικράτεια», Μισέλ Ουελμπεκ, μετ. Λίνα Σιπητάνου, εκδ. Εστία, 2012, σελ. 419

Υ.Γ. 42 Άσχετο με τον Ουελμπέκ: ελάτε  αύριο στην συνάντηση, θα είναι ωραία να γνωριστούμε από κοντά. 

"The Buried Giant", Kazuo Ishiguro του Παναγιώτη Κροκιδά

Το βιβλίο του Ισιγκούρο τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές και ίσως για αρκετό καιρό μετά, "ακούγεται" όσο λίγα. Τα περισσότερα, εν είδει θετικής ή αρνητικής διαφήμισης το τοποθετούν άτσαλα στην φανταστική λογοτεχνία, σε σημείο που δίπλα στο όνομα του Βρετανού, νικητή του βραβείου Μπούκερ, ως ενδεικτικά του ύφους του να αναφέρονται ονόματα όπως του Τόλκιν και του Μάρτιν. Αναπάντεχο; Φυσικά.

Μα τι διαβάζει κανείς εδώ: μια Βρετανία χαμένη στις ομίχλες του παρελθόντος, λίγο μετά τα κατορθώματα του Αρθούρου, με τα απομεινάρια της κυριαρχίας της Ρωμαϊκής κυριαρχίας να ξεπροβάλλουν ακόμα σαν απολιθώματα. Εν μέσω αυτού του σκηνικού, όπου η ανάσα ενός δράκου απλώνεται επιβάλλοντας μια ληθαργική αμνησία στον κόσμο των Βρετανών και Σαξόνων -πάλαι ποτέ εχθρών-, ένα ηλικιωμένο ζευγάρι ξεκινάει ένα ταξίδι αναζήτησης σε αυτήν την επικράτεια.

Η οποία, όπως προλογίζει ο αφηγητής της ιστορίας, τότε ήταν μια αραιοσπαρμένη χώρα από μικρά χωριά, όπου κάποιος θα μπορούσε να περιφέρεται για μέρες, δίχως να συναντήσει ψυχή ζώσα. Υπάρχει, λοιπόν, ένας δράκος, υπάρχουν τελώνια, ξωτικά, συναπαντήματα με ζοφερές μαυροντυμένες γυναίκες, ένας γερασμένος ιππότης της στρογγυλής τραπέζης που κουβαλάει το άχθος μιας αποστολής, υπάρχει και ένα μοναστήρι αινιγματικό και δολοφονικό που θα φέρει στο νου το Όνομα του Ρόδου. Υπάρχουν αυτά και άλλα πολλά σε αυτό το βιβλίο. Τα οποία δοσμένα από μια απίθανα μελετημένη γλώσσα μεταξύ παραμυθιακής και σύγχρονης επικής διήγησης, δίνει ένα βιβλίο που όμοιό του δεν θα έχει συναντήσει ο μέσος αναγνώστης. Γιατί είναι αυτή η γλώσσα του Ισιγκούρο, διαφορετική από οτιδήποτε έχει γράψει ο ίδιος και από ό,τι έχει γράψει σύγχρονός του συγγραφέας, είναι ο ρυθμός του που μεταφέρει τον αναγνώστη σε μια ξεχασμένη επικράτεια και εποχή: γοητευτικά, μυθοπλαστικά, μα την ίδια στιγμή ρεαλιστικά. Και θεατρικά, καθώς σε πολύ μεγάλο βαθμό οι περιγραφές του χώρου και οι σκηνές δράσης μεταφέρονται στον αναγνώστη μέσα από τους διαλόγους των ηρώων. Κι αυτή η θεατρική προσέγγιση προσδίδει στο βιβλίο έναν επιπλέον λυρικό χαρακτήρα. Η γλώσσα, λοιπόν, είναι για εμένα το ατού αυτού του βιβλίου, μα την ίδια στιγμή και αυτό που μπορεί να το καταστήσει ένα στριφνό βιβλίο.

Γιατί; Γιατί δεν ξέρω σε ποιον απευθύνεται ακριβώς, αν σκεφτούμε με αυστηρούς, εκδοτικούς και υφολογικούς όρους. Αυτούς, που για να το πουλήσουν στο αντίστοιχο κοινό ή να το θάψουν και να το τραβήξουν από κάποια άλλη μερίδα, το πλασάρουν σαν φανταστικό: όχι, δεν ανήκει στην φανταστική λογοτεχνία, όπως την ξέρει αυτός που την διαβάζει. Μα ίσως φέρει χαρακτηριστικά και ποιότητα μια αμιγούς ονειρικής, ευφάνταστης λογοτεχνίας, που όπως έγραψε πρόσφατα ο Γκέιμαν για το Buried Giant, θα απομυθοποιήσει το φανταστικό στοιχείο στη λογοτεχνία και πως θα δείξει πως η φαντασία επιστρατεύεται πολλές φορές για να πει σημαντικά πράματα. Και ο Ισιγκούρο με τους ιππότες και τα δαιμόνια μιλάει για τις αναμνήσεις: τις συλλογικές και τις προσωπικές. Σημαντικό; Διαβάστε το να μάθετε!

Εγώ το απόλαυσα και τις εικόνες του θα κουβαλάω για πολύ καιρό ακόμα στο κεφάλι μου

                                                                                              Παναγιώτης Κροκιδάς

"The Buried Giant", Kazuo Ishiguro, Faber & Faber, 2015, σελ.352