Πιθανότατα κάποιο θεματάκι είχα
στην εφηβεία μου γιατί δεν διάβασα τότε, στην κατεξοχήν εποχή της επανάστασης
Μπορίς Βιάν. Δεν πειράζει, έπιασα στην ώριμη τούτη ηλικία το «όλοι οι νεκροί έχουν
το ίδιο χρώμα» και ομολογουμένως το ευχαριστήθηκα.
Ο Νταν είναι μπράβος σε ένα καταγώγιο
που πουλά γυναίκες, έχει σόου, σεπαρέ για τα περαιτέρω και άλλα τέτοια νόμιμα
και είναι σχετικά ευτυχισμένος. Είναι παντρεμένος με μια λευκή γυναίκα, το παιδί
του είναι λευκό και ο ίδιος φαίνεται Λευκός. Όμως δεν είναι. Όταν εμφανίζεται ο
κατάμαυρος νέγρος αδελφός του Ρίτσαρντ συνειδητοποιεί πως η ευτυχία του κινδυνεύει.
Καταδιώκοντας τον Ρίτσαρντ θα πάρει μέρος σε μια παρτούζα με δυο νέγρες και θα
συνειδητοποιήσει πως αυτός που όλο και κάποια πελάτισσα κανόνιζε μες στο βράδυ
και πηδούσε και την γυναίκα του μετά, δεν μπορεί πια να κάνει σεξ με λευκή.
Υπό το βάρος του μυστικού του,
τον φόβο μην αποκαλυφθεί πως είναι Μαύρος, και την ανικανότητα να του σηκωθεί
με λευκές γυναίκες, θα οδηγηθεί στην ακρότητα και την τρέλα.
Το βιβλίο είναι γραμμένο σε
απολαυστικά καταιγιστικούς ρυθμούς, είναι φυσικά βαθιά αντιρατσιστικό όμως διαπνέεται
από μια έντονη αύρα ερωτισμού και σεξουαλικής έντασης που ταιριάζει γάντι στην
εποχή που γράφτηκε και ξανάβει τα αίματα.
Ο Βιάν υπήρξε αντιφατικός, μέλος
των υπαρξιστών, γοητευτικός, τα βιβλία που έγραψε με τον ψευδώνυμο Βέρνον Σάλλιβαν
είχαν πολύ μεγαλύτερη απήχηση από αυτά που υπέγραφε με το κανονικό του όνομα∙ ήταν
πολυτεχνίτης και πέθανε στα 39 του από ανακοπή όσο κινηματογραφούνταν η ταινία
που βασίστηκε στο «Θα φτύσω στους τάφους σας», τη μεγάλη του εμπορική επιτυχία.
«Όλοι οι νεκροί έχουν το ίδιο χρώμα» Μπορίς Βιάν, μετ. Ρίτα Κολαΐτη,
εκδ. Νεφέλη, 2014, σελ. 178
