Τι να ψηφίσω;

Ένας κατατοπιστικός οδηγός ψήφου από τις Εκδόσεις Διόπτρα

Αηδία

Είχα υποσχεθεί να μην ξαναγράψω πολιτικά εδώ μέσα. Οι αναγνώστες δεν μπορεί να έχουν τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις, δε γίνεται. Είχα υποσχεθεί να μην ασχοληθώ παρά μόνον με τα βιβλία. Όμως τα βιβλία, κακά τα ψέματα, δεν μπορεί παρά να διαμορφώσουν πεποιθήσεις.

Δυο μέρες πριν σκεφτόμουν αφελώς πως αν ήταν να τους πιάσουν αλλά να είναι το κατηγορητήριο σωστό και δεμένο, καλά έκαναν και περίμενα. Στην άκρη του μυαλού μου είχα τη μητέρα του Φύσσα «ήταν ανάγκη να σκοτώσουν τον γιο μου;», έλεγε. Αλλά την έβαλα στην άκρη για το «κοινό καλό». Εκεί σε αυτή την άκρη έβαλα και τους κρετίνους που ψήφισαν Χρυσή Αυγή, αυτούς τους γελοίους που βγήκαν από τη ναζιστική τρύπα τους στα δυο μεγάλα κόμματα και εκδηλώθηκαν ανοιχτά για αυτό που είναι. Για να μας βγάλουν από την εθνικιστική αυταπάτη του «δημοκρατικού λαού». Αν και η πρόσφατη ιστορία πλειστάκις μας είχε αποδείξει πως οι Έλληνες δεν είναι όλοι και τόσο δημοκράτες. Εκεί σε αυτή τη γαμημένη άκρη – πολλές άκρες έχει το μυαλό μου τελικά- τοποθέτησα πως τους πιάσαν σαν κοινούς εγκληματίες αλλά παραμείναν βουλευτές, πως τόσα χρόνια τους χρηματοδοτούσαν ως παρακρατικούς, πως τους έθρεψαν καλά και τώρα τους πρόσφεραν θυσία.

Χθες οι άκρες του μυαλού μου άρχισαν να λύνονται. Στο αλαζονικό μειδίαμα του Κασιδιάρη όσο κλωτσούσε. Στην θριαμβολογία των μωρών οπαδών που ξαναβγήκαν από το λαγούμι. Στον τρόμο των "κρυφών" μαρτύρων, αυτών που αν τα καταφέρουν και επιζήσουν δεν θα εμφανιστούν ποτέ στη δίκη – ούτε κι εγώ θα εμφανιζόμουν. Την ελληνική δικαιοσύνη την είχα πάντα για ξεφτιλισμένη, ξέρω τις αδυναμίες της, τον τρόπο της να χειρίζεται τα πράγματα, να είναι υποχείριο του καθεστώτος όταν θέλει και «ανεξάρτητη» όταν διακυβεύονται άλλα. Την ελληνική δικαιοσύνη την ξέρω, την ελληνική πολιτική σκηνή την ξέρω. Βλέπω και γύρω μου. Πέρα από μια χούφτα λαμόγια, ίσως και μια μεγάλη μερίδα ηλιθίων, βλέπω αξιόλογους ανθρώπους. Αυτά τα γλοιώδη υποκείμενα που μας κυβερνούν, που το παίζουν αξιωματική αντιπολίτευση και θιγμένα μικρομέγαλα κόμματα, που μας δικάζουν και μας αστυνομεύουν που τα βρήκαμε, δεν ξέρω…  

Μαύρο

Χθες βράδυ κοιμήθηκα κατά τις 12. Είχε ήδη πέσει το σήμα της ΕΡΤ στην περιοχή, εκεί γύρω στις 11:30 κι είπα στον άντρα μου να μη με ξυπνήσει αν συνέβαινε κάτι, θα το καταλάβαινα από τον ήχο από τις ερπύστριες. Αστειευόμουν. Προφανώς.

Την πρώτη μου μεγάλη σχέση την έκανα με τον εξής βδελυρό τρόπο. Διηγούμουν στην τότε καλύτερή μου φίλη πόσο με είχε ενθουσιάσει ένας νέος τραγουδοποιός που είχα δει σε εκπομπή της ΈΤ1 (τότε που η Μπήλιω δεν ήταν μόνη, τόσο παλιά), είχαμε μόλις αγοράσει το cd του και το ακούγαμε μαζί. Όταν λίγο αργότερα της μίλησε κι ένας συμφοιτητής της για αυτήν την εκπομπή θεώρησε πως είμαστε οι μόνοι δυο άνθρωποι εν Ελλάδι που βλέπουμε ΕΤ1 και πως έπρεπε να μας γνωρίσει.

Ναι, δεκαπέντε χρόνια πριν κανείς δεν έβλεπε δημόσια τηλεόραση. Και δεκαπέντε χρόνια μετά κανένας πάλι δεν έβλεπε. Όμως παρ’ όλες τις γνωστές λαμογιές του δημόσιου τομέα ήξερες πως είναι εκεί, κάποτε χωρίς πρόγραμμα. Κι αν κάποια στιγμή σου τη βαρούσε μες στη νύχτα να ανοίξεις τηλεόραση θα ήταν η μόνη που είχε μια ταινία της προκοπής να δεις. Στην τελική εμένα θα με πονέσει πιο πολύ το ραδιόφωνο, το 2ο και 3ο πρόγραμμα και ο Κόσμος. Και τον μικρούλη που θα χάσει τα δεινοσαυράκια του που έβλεπε ευλαβικά κάθε μεσημέρι. Είναι αυτό το θέμα όμως;

Είναι και αυτό. Σε έναν τόπο που οι βιντεοκομιστές κάμνουν εκπομπή για 18^η χρονιά, που αποκαλύψεις κάνει ο Τράγκας και ειδήσεις ο Ευαγγελάτος μετά της χαρωπής συμβίας του, ό,τι έστω ξεφεύγει από τη νόρμα είναι καλό. Από την άλλη υπάρχει ένα θέμα μεγαλύτερο, πολιτικό που μου διαφεύγει. Γιατί άραγε έγινε τόσο εκκωφαντικά τούτη η διακοπή; Για να καλυφθεί το φιάσκο της ΔΕΠΑ; Πολύ αμφιβάλλω πως οι περισσότεροι το είχανε πάρει χαμπάρι. Για να πέσει η κυβέρνηση; Μα γιατί να πάρει τέτοιο ρίσκο ο ογκόλιθος που μας κυβερνά όταν οι δυο πολιτικοί εταίροι του είναι αυτή τη στιγμή ανύπαρκτοι; Για να εκτονώσει λίγο από τον ατμό στη χύτρα; Μα, ήδη μας ταΐζει με το κουταλάκι την επερχόμενη «έξοδο από την κρίση».

Τείνω να πιστέψω πως πρόκειται για καθαρή, ατόφια βλακεία. Για έπαρση πολιτική που οδηγεί τους φαύλους σε δικτατορίες και τους ανίκανους έξω από την πόρτα. Ο δε χειρισμός της κατάστασης, βάζω τα ΜΑΤ να ρίξουν μαύρο- που θυμίζουν Κατοχή είναι ακόμα περισσότερο βδελυρός και άσκοπος. Έχασα πια το πολιτικό μου ένστικτο, δεν μπορώ με δυο κουβέντες να καταλάβω πως θα κινηθεί έστω και μαζικά ο κόσμος. Κοιτάω γύρω μου. Δεν κοιμήθηκα μόνο εγώ ήσυχα χθες βράδυ και πάτησα like σε δυο τρία ποστ στο facebook το πρωί. Είμαστε πολλοί. Και κοιμόμαστε τον ύπνο του δικαίου.

  

Ο εορτασμός της επετείου του Πολυτεχνείου

«Κορυφώνονται σήμερα οι εκδηλώσεις για τον εορτασμό της επετείου του Πολυτεχνείου». Η φράση κλισέ τριγυρνά σε όλα τα έντυπα, κι από κάτω ακολουθούν οι «κυκλοφοριακές» ρυθμίσεις. Κλειστοί από τις 12 οι σταθμοί του Μετρό σε Πανεπιστήμιο, Σύνταγμα, Ευαγγελισμό, Μέγαρο Μουσικής, Αμπελόκηπους, Ακρόπολη και Μοναστηράκι, καθώς και οι σταθμοί σε Πανόρμου, Κατεχάκη και Εθνική Άμυνα από τις 2 το μεσημέρι και μέχρι η αστυνομία να ανάψει το «πράσινο φώς» για να ανοίξουν και να δοθούν ξανά προς χρήση από το κοινό. Το ίδιο θα συμβεί και με τις στάσεις του Τραμ σε Σύνταγμα και Ζάππειο που θα κλείσουν από τις 2 μ.μ., μέχρι νεωτέρας. Απαγορεύεται η στάθμευση σχεδόν σε όλο το κέντρο από τις 12 τα μεσάνυχτα  και θα γίνεται σταδιακή διακοπή της κυκλοφορίας στους κεντρικούς δρόμους από τις 12 το μεσημέρι. 7.000 αστυνομικοί στο κέντρο. Κάποιος φοβάται.

Θα εξηγηθώ. Έχω χρόνια να πάω στην πορεία, κάποιες χρονιές και από φόβο. Όμως είναι αναφαίρετο δικαίωμα μου να το κάνω, δεν είναι; Όταν αντιμετωπίζεις το κέντρο της Αθήνας σαν εμπόλεμη ζώνη αυτό θα έχεις τελικά∙ πόλεμο. 7000 αστυνομικοί θα παίξουν ξύλο με 300 «άγνωστους» και ανταρτοπόλεμο πίσω από τους φλεγόμενους σκουπιδοτενεκέδες. Οι πολίτες απόντες, μόνο καλά πλάνα για τα τρομολάγνα ΜΜΕ. Αυτό φοβίζει εμένα. Και με κάνει να αναρωτιέμαι.

 Υ.Γ. Το σκιτσάκι πολύ μου αρέσει. Χρωματίστε το κι εσείς. 

Η σημαία μας...

Δυσκολεύομαι πολλές φορές να συμφιλιωθώ με την ιδέα, να το πάρω απόφαση πως ζω σε μια χώρα που τα παιδιά μεγαλώνουν και γίνονται έφηβοι κι έπειτα ενήλικες χωρίς να έχουν πάρει καμία παιδεία, παρά αναμασώντας «ήθη και έθιμα», κοινοτοπίες που λέγανε οι γιαγιάδες μας, δεισιδαιμονίες για μάγισσες και βασκανίες, φανατίλα. Ναι, αυτή είναι η πηγή του φανατισμού που μπορεί να οδηγήσει ως το σημερινό φασισμό, η μικρόνοια και η απαιδευσιά.

Μαθαίνεις το παιδί σου να χαίρεται στις στρατιωτικές παρελάσεις, να υμνεί ένα κομμάτι πανί ως μέρος της ταυτότητάς του, γιατί πολύ απλά δεν έχεις τι άλλο να το μάθεις, δεν ξέρεις τίποτα άλλο να του δώσεις για να προσδιοριστεί παρά μόνον αυτό. Το χώνεις στα κουτάκια και στα στεγανά σου, γιατί η ελευθερία απαιτεί παιδεία που δεν διαθέτεις, ερωτήσεις που δεν μπορείς να διαχειριστείς, όπως ας πούμε τί είναι πατρίδα, τί είναι εθνική ταυτότητα, ποιός είναι αυτό που μας κυβερνά και γιατί. Αναλώνεσαι στην περηφάνια για τη σημαία, την παρέλαση, τη χρυσή μήτρα στο κεφάλι του παπά, γιατί αυτά είναι τα εύκολα. Κι έπειτα τα υπερασπίζεσαι με λύσσα μέχρι θανάτου∙ του δικού σου ή του παιδιού σου.

Μια αντιπαράθεση χθες στο τουίτερ με οδήγησε σε αυτό το παραλήρημα. Μια μάνα που νιώθει αποτροπιασμό που έχω παιδί γιατί δεν πιστεύω στην ιερότητα των εθνικών συμβόλων. Η “μέση ελληνίδα μάνα” λοιπόν ενίσταται μπρος στην απειθαρχία στη σημαία, την απόκλιση από τη νόρμα. Γιατί αυτό είναι το πρόβλημα, τη φοβίζει το διαφορετικό που δεν μπορεί να διαχειριστεί, προτιμά την προσκόλληση στην «περήφανη Ελληνίδα» για να αυτοπροσδιοριστεί, να υπάρξει. Αυτό ίσως είναι αναμενόμενο από τη γενιά των μανάδων μας, αλλά από γυναίκες στην ηλικία μου, που μεγαλώνουν τους νέους του 2030, είναι τρομακτικό και σοκαριστικό. Χάνεται η ελπίδα πως κάτι μπορεί να αλλάξει σε αυτή τη χώρα.   

Υ.Γ. Το screenshot είναι το σχετικά κόσμιο κομμάτι της συνομιλίας, που συνεχίστηκε κάπως άκομψα...

Οι ειδήσεις της νυφίτσας

Αυτόν τον καιρό βρέθηκα σπίτι μου παραπάνω ώρες από ό,τι συνήθως και επιδόθηκα σε ένα σπορ κάπως επικίνδυνο, είδα τηλεόραση. Πέρα λοιπόν από τη χαζοχαρούμενη σούπα, του τι φόρεσε ο κάθε ανθυποαστέρας της σόουμπιζ (της ποιάς;) είδα και ειδήσεις. Και τρόμαξα, και ενοχλήθηκα, και αηδίασα και τους μούτζωσα. Και την έκλεισα. Και μετά φοβήθηκα πιο πολύ. Γιατί σε ένα κράτος όπου όλα τα ΜΜΕ αποτελούνται από λαμόγια, εγκάθετους, προδότες, συνειδητούς ψεύτες και κατασκευαστές ειδήσεων υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να βρεθούμε με έναν από αυτούς και τους ομοίους του τυραννίσκο πάνω από το κεφάλι μας.

Όλες οι ειδήσεις λένε τα ίδια, με τον τρόμο ζωγραφισμένο στο μάτι, ανεξακρίβωτα πράγματα που δεν μπαίνουν στον κόπο να διασταυρώσουν, για τα οποία δεν ζητούν συγγνώμη μετά. Κι αυτό που με τρομάζει πιο πολύ είναι η ομοιότητα. Α, και αυτή η μάσκα που φοράνε οι νέοι άνθρωποι, γιατί από τους δεινοσαύρους το περίμενα. Όμως οι νέοι ρεπόρτερ έχουν μια μάσκα για πρόσωπο. Πιθανολογώ πως γνωρίζουν σε πολύ συνειδητό επίπεδο πως λένε ψέματα και ταυτόχρονα δε βγάζουν πολλά λεφτά από αυτό τους το ξεπούλημα, γι’ αυτό δεν έχουν τη φάτσα του καρχαρία αλλά της τρομοκρατημένης νυφίτσας.

Βαρέθηκα τους δημόσιους κατήγορους με στόμφο, που δεν ξέρουν γιατί μιλούν, που παπαγαλίζουν κείμενα που υπαγορεύει η «γραμμή του σταθμού». Όμως αυτός είναι ο σκοπός τους, να βαρεθώ, να μην ασχολούμαι, να τους αφήσω να κάνουν ανενόχλητοι τη «δουλειά» τους και μετά να βρεθώ καπελωμένη, με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Γιατί υπάρχει πιθανότητα σε λίγο να πέσουν τα προσχήματα.

 Από την άλλη, αυτή η έμμεση και αποσπασματική πληροφόρηση που λαμβάνουμε από το ίντερνετ, μου θυμίζει τους πατεράδες μας που έψαχναν με το ραδιοφωνάκι μήπως βρουν κανέναν πειρατικό σταθμό για να ξεφύγουν από τα εμβατήρια της χούντας. Κάποτε, όχι πολύ παλιά, ίσως δέκα χρόνια πριν, αν διάβαζες δυο-τρεις εφημερίδες συνέθετες μέσες άκρες το πώς έχουν τα πράγματα, τώρα αυτή η δυνατότητα δεν υπάρχει. Μας αφήνουν σιγά σιγά απληροφόρητους, έρμαια στις διαθέσεις τους, μας ταΐζουν μίσος και έγκλημα, μας αηδιάζουν επίτηδες για να μάθουμε να μην ακούμε και να μην βλέπουμε, να κλείσουμε μόνοι μας τις αισθήσεις. Φοβάμαι για έναν καινούργιο πόλεμο και μια καινούργια χούντα. Μακάρι να βγω ψεύτρα.

O Jony πήρε το όπλο του

Δεν περνάει μέρα τον τελευταίο καιρό που να μην σκέφτομαι το κοριτσάκι στην Πάρο, το κορμάκι της αβοήθητο στα βράχια, τη μάνα και τον πατέρα της που ζούνε τον χειρότερο μου εφιάλτη σε συσκευασία δώρου, τα μηχανήματα, τις διασωληνώσεις, τα δεν ξέρω τι. Εάν δεν είσαι γονιός, δεν μπορείς να διανοηθείς τον πόνο. Αν είσαι, και μόνο που το ακούς αρχίζει αυτό το μούδιασμα στη ραχοκοκαλιά, λες και για λίγο είναι το δικό σου παιδί εκεί στην εντατική.

Κι όταν βρέθηκε ο δράστης, δεν ξέρω τι ένιωσα, στην αρχή ανακούφιση, έπειτα τί ανακούφιση, τί σημασία έχει για τη Μυρτώ που βρέθηκε, θα έχει μόνο άμα γίνει καλά. Κι έπειτα διάβασα τα post του Jony κι άρχισα να γίνομαι έξαλλη. Που ζω σε αυτή τη γαμοχώρα που αναγκάζει καλούς ανθρώπους να θέλουν να αυτοδικήσουν. Που σκέφτονται, αν με αδίκησε εμένα το δικαστικό σύστημα για ένα απλό τροχαίο, σκέψου τί θα κάνει για τον φονιά (φυσικά μια παρόμοια «δικαστική εμπειρία» με την «άμεμπτη» δικαιοσύνη έχω να σας πω κι εγώ, όπως σχεδόν όλοι). Που μπάζει μέσα αθώους, που βγάζει εγκληματίες, που μετατρέπει τον κλέφτη σε επαγγελματία δολοφόνο, που σωφρονίζει δίνοντας πενθήμερες άδειες, που βγάζει έξω τον Φρατζή. Ναι, ναι, τον καταλαβαίνω τον Jony, γιατί ακούγοντας για τον ξυλοδαρμό του δράστη του εγκλήματος στην Πάρο στο κρατητήριο ένα μέρος μου χάρηκε, ένιωσε δικαιωμένο. Αλλά ποιος θα την αποδώσει αυτή τη δικαιοσύνη, ο ντελιβεράς;

Λοιπόν αν πάρει ο Τζόνυ το όπλο του κι αρχίζει και θερίζει αδίκους, αν επανέλθει η θανατική ποινή, αν ο κάθε πατέρας και η κάθε μητέρα σκοτώσουν το φονιά του παιδιού τους, τότε πολύ απλά σε λίγο θα έχουμε πολλούς πατέρες και μητέρες φονιάδες και πολλά παιδιά σκοτωμένα, αλυσιδωτά. Σα βεντέτα στην Κρήτη στην καλύτερη περίπτωση, σαν ανθρωποφάγοι στην επόμενη εκδοχή.  

Δε γουστάρω να ζω σε αυτή τη γαμοχώρα που δικαίωσε τον μοτοσικλετιστή που έπεσε από πίσω μου, χωρίς δίπλωμα, και με ικέτευε να μην φωνάξω την τροχαία κι όταν την φώναξα, μου είπε «να δεις τι θα σου κάνω εγώ». Δεν γουστάρω που τα «έπιασε» κάποιος και τον δικαίωσε. Φυσικά και δεν το γουστάρω. Όμως δεν θα πάρω το όπλο μου, δεν θα με νικήσουν αυτοί, θα τους νικήσω εγώ, τους παλιοπούστηδες, για να μη σκέφτομαι συνέχεια το παιδί μου στα βράχια, εκεί με τη μικρή Μυρτώ. 

Αν αγωνιστώ για κάτι θα είναι αυτό, ο γιος μου σε είκοσι χρόνια να έχει μια καλύτερη ιστορία να διηγηθεί για την ελληνική δικαιοσύνη.

Κι αν είσαι αναγνώστης, θα σε φοβάμαι......

Τον τελευταίο καιρό με απασχολεί αρκετά ένα σχόλιο που έκανε μια φίλη πια καλή, διαδικτυακή.  «Οι άνθρωποι που διαβάζουν βιβλία σοβαρά, όπως εμείς, δεν θα ψήφιζαν Χ.Α.» μου έγραψε πάνω κάτω. Στο πρώτο μου ένστικτο, να διαφωνήσω λέγοντας «βιβλία διαβάζουν πολλοί άνθρωποι και το πώς τα αντιλαμβάνονται έχει να κάνει με το ποιοί είναι», προστέθηκε αργότερα και η πολλαπλή επισκεψιμότητα τον τελευταίο καιρό σε τούτο το ποστ. «Κι αν είσαι ναζιστής, δε σε φοβάμαι», έγραφα για τον Σελίν, κι αν ένα κολοσσιαίο πνεύμα σαν κι αυτόν ήταν φασίστας, τότε μάλλον δικαιούμαστε και μείς οι «μικρότεροι» σε παρόμοια ατοπήματα.

Τείνουμε αυτοί που διαβάζουμε συστηματικά στην Ελλάδα κάτι άλλο από ευπώλητες ροζ σούπες να θεωρούμε ο ένας τον άλλον μέλος της ίδιας «συμμορίας» κι ας μην γνωριζόμαστε. Αυτό γιατί είμαστε αριθμητικά λίγοι και όταν κάπου με κάποιο τρόπο βρισκόμαστε αναγνωρίζουμε μιαν «αδελφή ψυχή». Ίσως να μην είναι πάντα έτσι. Ίσως κάποτε και να είναι. Λογαριάζω δυο ανθρώπους που γνώρισα καθαρά μέσα από το blog φίλους μου, κι ας έχουμε βρεθεί μια φορά όλη κι όλη για καφέ με κείνον και καμία φορά για καφέ με κείνη.  Και με κάποιους από τους συχνούς αναγνώστες και σχολιαστές του χώρου, νομίζω πως θα τακίμιαζα ωραιότατα.

Όμως τυχαίνει να λαμβάνω ενθουσιώδη mail από ανθρώπους που σιγά σιγά αποδεικνύεται πως δεν μπορούμε να έχουμε άλλη επαφή παρεκτός τα βιβλία. Κι άλλες φορές καταφέρνω να μισοτσακωθώ με κάποιον διαδικτυακά σε blog ή μέσα κοινωνικής δικτύωσης (sic).

Το ότι διαβάζουμε βιβλία δεν μας κάνει a priori καλούς ανθρώπους, κυρίως γιατί το ποιός είναι «καλός» άνθρωπος έχει να κάνει με το ποιός του αποδίδει τον χαρακτηρισμό. Φυσικά και έχουν δικαίωμα οι άνθρωποι που διαβάζουν βιβλία να έχουν διαφορετικές πολιτικές τοποθετήσεις και κατ’ επέκταση πολύ διαφορετικές θεωρήσεις για τη ζωή. Κι αν κάποιος συνειδητά επέλεξε να είναι φασίστας, θα τον κρίνω για αυτό κι όχι φυσικά για την φιλαναγνωσία του.

  Υ.Γ. Και σε αυτούς που μου συνέστησαν να μην ασχολούμαι άλλο με το θέμα Χ.Α.για να μην "μπλέξω",  έχω να πω πως αν αρχίσουμε να αυτολογοκρινόμαστε ακόμα και σε μικρά blog όπως αυτό, τότε πως περιμένουμε από τους "επωνύμους" στα μεγάλα έντυπα να κάνουν τη δουλειά τους; 

Τα πρόβατα στο μαντρί

Νιώθω ένα μούδιασμα με τα αποτελέσματα των εκλογών που νομίζω πως  είναι σκόπιμο να μοιραστώ με τους αναγνώστες αυτού του μπλογκ. Κοιτώντας γύρω μου βλέπω κόσμο φοβισμένο, στις επόμενες εκλογές σε ένα μήνα (γιατί μη γελιέστε σε ένα μήνα θα ξανάχει εκλογές), ελπίζω αν μη τι άλλο όλοι αυτοί που χαζοχαρούμενα ψηφίσανε φασίστες και εγκληματίες να καταλάβουν το λάθος τους. Τιμή και δόξα στον Καιάδα. Πιστεύω πως δυο τρία τέτοια βιντεάκια να είχαν δείξει προεκλογικά, κι έχει τέτοια πολλά για την Χ.Α., τότε κανείς δεν θα ψήφιζε παρά μόνον οι πολωμένοι φασίστες το χαριτωμένο αυτό συνδικάτο.  

            Από την άλλη, ο φόβος που κυριαρχεί και η ανασφάλεια αυτή τη στιγμή θα συσπειρώσει τον κόσμο πίσω στα μεγάλα κόμματα κι αυτή θα είναι η μεγάλη χασούρα. Εκτονώθηκε η χύτρα, βγήκε ο ΣΥΡΙΖΑ δεύτερο κόμμα, δείχνει κάπως χαμένος, σα να μη μπορεί να διαχειριστεί την κατάσταση, τα στελέχη του κάνουν αλλοπρόσαλλες δηλώσεις που με απογοητεύουν. Κι ας μην τον ψήφισα.

Κι εγώ θα αλλάξω την ψήφο μου. Δεν ξέρω αν όλα αυτά είναι για καλό, το εύχομαι. Υποψιάζομαι πάντως πως όλα αυτά γίνονται για να μπουν ξανά τα πρόβατα στο μαντρί μετανιωμένα.

Έχω χάσει την πολιτική μου ελπίδα

Έχω την ανάγκη μιας καθαρότητας, ενός πρώτου υλικού ξεκάθαρου, κι έπειτα της εκτέλεσης με τρόπους βατούς και σωστούς. Αυτό στην Ελλάδα μοιάζει ουτοπία. Ακόμα. Και πιθανότατα πολλά χρόνια μετά από σήμερα, το παιδί μου θα νιώσει την ανάγκη να γράψει ένα κείμενο παρόμοιο με τούτο. Με λίγα λόγια δεν αισιοδοξώ, έχω πια ψηφίσει αρκετές φορές στη ζωή για να μην έχω την αυταπάτη της ελπίδας.

            Δεν συγχωρώ τη χώρα μου που με ανάγκασε να πάρω το δίπλωμα οδήγησης πληρώνοντας τον εξεταστή μου, δεν συγχωρώ τη δικαιοσύνη που εκδίκασε αποζημίωση στο μηχανάκι που με χτύπησε από πίσω και το οδηγούσε ένας ανήλικος νεαρός χωρίς δίπλωμα (τα έπιασε η γραμματεία του δικαστηρίου, αν αναρωτιέστε, κι έγραψε στα πρακτικά άλλα αντ’ άλλα), δεν συγχωρώ τον καθηγητή μου στο Πανεπιστήμιο που για να κάνω μεταπτυχιακό μου συμπεριφέρθηκε ως σκλάβο, το ότι διορίστηκα μέλος Εφορευτικής Επιτροπής την ίδια μέρα που το φαρμακείο εφημερεύει κι όλοι με συμβούλεψαν να μην μπλέξω με την Εισαγγελία αλλά απλά να τους ενημερώσω τη Κυριακή, όταν πλέον θα είναι αργά για λειτουργήσει σωστά το σύστημα και θα έχω «χώσει» κάποιον άλλον κακομοίρη. Δεν την συγχωρώ για αυτά τα μικρά, πως θα μπορέσω να τη συγχωρήσω για τα άλλα, τα πιο μεγάλα;

      Δουλεύω πολλές ώρες την ημέρα σε ένα επάγγελμα πηγμένο στην γραφειοκρατία, τις εγκυκλίους που αλλάζουν ώρα την ώρα (ναι, ναι, ώρα την ώρα), με ένα ηλεκτρονικό σύστημα που χάρηκα στην αρχή πολύ για την ύπαρξη του κι αυτό με πρόδωσε ( δεν δουλεύει ποτέ, όταν δουλεύει τα μισά είναι λάθος, όσο για τη διαφάνεια που υποσχόταν, ας μη μιλήσουμε καλύτερα). Είμαι 34 χρονών κι έχω χάσει πια την πολιτική μου ελπίδα.

            Δεν υπάρχει ένας υπέροχος κόσμος, αυτό το ήξερα από μικρή. Δεν υπάρχει η δικαιοσύνη σε μια ανθρώπινη κοινωνία, γιατί αυτό αντίκειται εν πολλοίς στην φτιαξιά του ανθρώπου, στη μάχη για να επιβιώσει. Όμως αυτό δεν εμποδίζει την ύπαρξη ενός καλύτερου κόσμου. Δεν τον βλέπω. Μας κρατάει πίσω μια νοοτροπία αιώνων που την περνάμε από γενιά σε γενιά, λες και πρόκειται για την κληρονομιά μας.

            Δεν συγχωρώ τον εαυτό μου που ώρες ώρες βολεύεται σε αυτή τη νοοτροπία, αφήνεται να απομυζά τα πενιχρά οφέλη της. Αύριο, αν με αφήσουν να ψηφίσω και δεν με λιντσάρουν που έχω κώλυμα για την εφορευτική, θα σταθώ μπροστά από την κάλπη και θα σκεφτώ. Έχω διαβάσει πολλά αυτές τις τελευταίες μέρες, προγράμματα και δηλώσεις, και υποσχέσεις (άκουσα χθες τον Καρατζαφέρη να μου υπόσχεται σπίτι σε ακριτική περιοχή δωρεάν, αν μείνω 7 χρόνια παντρεμένη!!), και θα σταθώ εκεί και θα σκεφτώ ως την ύστατη ώρα. Δεν τρέφω ελπίδες, ούτε αυταπάτες. Δεν πιστεύω πια σε έναν καλύτερο κόσμο. Όμως τουλάχιστον ως μονάδα ας κάνω το καλύτερο.

             

Κάντε μου μια χάρη, μην ψηφίσετε Χρυσή Αυγή.

"Το αφιερώνω σε όλους τους ξενέρωτους, στους ρατσιστές και τα αρρωστημένα μυαλά, τους μίζερους, σε όλους αυτούς που αντί να το δημιουργήσουν το μέλλον προσπαθούν να το σκοτώσουν, σε αυτούς που αντί να συνυπάρχουν με το διπλανό τους θέλουν να το εξοντώσουν, στους πολιτικούς απατεώνες κάθε είδους, στους μισαλλόδοξους, στους πολιτικούς εμπόρους της πνευματικής Σαπίλας και Βίας, σε αυτούς που ουρλιάζουν χτυπώντας ταμπούρλα και κραδαίνοντας συρματοπλέγματα «Είμαστε Πολλοί!»: είστε πολύ άθλιοι και το τελικό σας «όραμα» είναι να την ευνουχίζετε αυτή την χώρα για δεκαετίες. Εύχομαι ο αυριανός κόσμος και η αυριανή Ελλάδα να μοιάζει με τον χειρότερο εφιάλτη σας. Γιατί θα είναι λίγο πιο ανθρώπινη και λιγότερο καταθλιπτική..."  http://gazikapllani.blogspot.com/2012/05/blog-post.html

Δεν συνηθίζω να γράφω πολιτικά σχόλια εδώ, αλλά έλεος. Διαβάστε ολόκληρο το κείμενο του Gazmend Kapllani . Γιατί ό,τι σκατά εθνικότητα κι αν έχεις, μάλλον δεν γουστάρεις όταν πλακώνουν ανθρώπους στο ξύλο για τη μελαμψή τους μούρη. Α, και γιατί, μάλλον, το να είσαι Αλβανός δεν σου απαγορεύει να είσαι σκεπτόμενος. Ας πούμε.....

Ξενοφοβία

Διαβάζω ένα βιβλίο Αλβανού συγγραφέα κι ήμουν έτοιμη να ξεκινήσω την ανάρτηση με ένα κακόγουστο αστείο για το πόσο γελοίο ακούγεται στην Ελλάδα αυτό, περίπου σαν το Αλβανός τουρίστας. Και δεν είναι πως είμαι ρατσίστρια, είναι μάλλον που έχω κακό και κοινότυπο χιούμορ.

Η Ελληνική κοινωνία "περηφανευόταν" για χρόνια για τα 100άρια της. 98% Έλληνες, 98% Χριστιανοί Ορθόδοξοι, 99% μαλάκες, κι άλλα συναφή. Σήμερα πια τα πράγματα έχουν αλλάξει κι ίσως πρέπει να αλλάξουν τα αστεία μας. Λοιπόν συναναστρέφομαι πολλούς μετανάστες. Στο εργαστήριο της Φαρμακευτικής για το μεταπτυχιακό μου ο πιο κοντινός μου συνεργάτης ήταν ο Τσαρλς, Αφρικανός Αφρικανικής καταγωγής, κοινώς κατάμαυρος, και ποτέ δεν το συμπάθησα ή τον αντιπάθησα για το χρώμα του. Περνούσα πολλές ώρες μαζί του για να έχω αυτή την πολυτέλεια, τσακωνόμασταν και φιλιώναμε όπως κάνουν όλοι οι άνθρωπο του κόσμου που συνεργάζονται για ένα 15ωρο τη μέρα.

Οι μισοί και πλέον πελάτες μου στο φαρμακείο είναι Αλβανοί υπήκοοι. Δεν τους κατατάσσω σε Βορειοηπειρώτες και μη γιατί για μένα αυτό είναι αδιάφορο. Αυτοί μου δίνουν ψωμάκι να φάω και σε μεγάλο βαθμό είναι πολύ πιο καλοπληρωτάδες από τους "αμιγώς" Έλληνες γιατί έχουν κάτι που εμείς δεν έχουμε, λόγο και μπέσα. Και λέω αμιγώς Έλληνες γιατί τα παιδιά αυτών των Αλβανών υπηκόων είναι Έλληνες, νιώθουν Έλληνες, μιλάν Ελληνικά, ζούνε στην Ελλάδα, αλλά δεν έχουν την υπηκοότητα.

Όλα καλά ως εδώ. Όμως χθες που ξεχύθηκε ένας κακόμοιρος Πακιστανός να μου καθαρίσει το παμπρίζ τον έβρισα. Και έκλεισα και το παράθυρο γιατί μετά φοβήθηκα, Αφού τον έβρισα. Κι όταν μπαίνουν Τσιγγάνοι στο μαγαζί ή μαύροι μικροπωλητάδες, μια από όλες είναι από πίσω μπας και μας κλέψουν τίποτα. Κι έχω καιρό που δεν δίνω πια τίποτα στα παιδάκια στα φανάρια, που έχουν μειωθεί, αλλά δεν έχουν τελείως λείψει. Όταν περνάω από την Πειραιώς τα βράδια, σκιάζομαι.

Που τελειώνει το παράλογο και που αρχίζει το λογικό λοιπόν. Πότε ο Αλβανός τουρίστας γίνεται Αλβανός συγγραφέας, συνεργάτης, συνάδελφος, φίλος. Και πώς; Έχει να κάνει με τη φτώχια; Μήπως είμαι ρατσίστρια με τους φτωχούς, άπλυτους και άστεγους κι όχι με τους ξένους τελικά. Αυτό είναι ακόμα χειρότερο.