20/12/14

Διαβάζοντας @amagi 21 Δεκεμβρίου 2014 με καλεσμένη μας την Βιβή Γεωργαντοπούλου




Αύριο στην εκπομπή Διαβάζοντας στον amagi στις 2 μ.μ. καλεσμένη μας η πολυαγαπημένη Βιβή Γεωργαντοπούλου της Λέσχης Ανάγνωσης Degas. Θα μιλήσουμε για blogs, bloggers, κριτικούς, λέσχες ανάγνωσης, βιβλιοπωλεία και πάνω από όλα Βιβλία. Συντονιστείτε. [για Χριστούγεννα δεν θα πούμε γιατί είμαι ο... Σκρούτζ. Ο Εμπενίζερ.]


Υ.Γ. 42 Κληρώνουμε τρία αντίτυπα  από το εκπληκτικό μυθιστόρημα "Έθιμα ταφής" της Χάνα Κεντ (ανάρτηση προσεχώς), ευγενική προσφορά των εκδόσεων Ίκαρος. Για να λάβετε μέρος στην κλήρωση πρέπει να κάνετε λάικ στο αντίστοιχο ποστ στο γκρουπ της εκπομπής ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ή να αφήσετε σχόλιο σε αυτή την ανάρτηση.



Υ.Γ. 42-42 Υ.Γ. Για να ακούσετε πατήστε www.amagiradio.com ή βρείτε τον σταθμό στο TuneIn για κινητά, ταμπλέτες και άλλα συναφή.

19/12/14

«Κατά μόνας», Andrés Neuman



Εντυπωσιακή η γραφή του Αντρές Νέουμαν, δυσκολεύεται κανείς να πιστέψει πως ένας συγγραφέας που γράφει με αυτόν τον τρόπο και για αυτό το θέμα είναι μόλις 37 χρόνων. Το «Κατά μόνας» αφηγείται μια απλή σχετικά ιστορία. Ένας άντρας, ο Μάριο, ξέρει πως πεθαίνει. Η γυναίκα του η Έλενα, ο δεκάχρονος γιος του Λίτο αλλά και ο ίδιος, σε πρωτοπρόσωπες αφηγήσεις, θα μας μιλήσουν για την εμπειρία.

Ο Νέουμαν παίζει ανάμεσα στους αφηγητές με απίστευτη επιδεξιότητα. Η Έλενα είναι γυναίκα μορφωμένη, αρκετές φορές παραθέτει χωρία συγγραφέων. Ο Λίτο είναι ένα δεκάχρονο αγόρι, χαρούμενο που πηγαίνει ταξίδι με τον πατέρα του, ανέμελο. Ασχολείται με το κινητό του και το αν ήπιε κόκα κόλα. Και ο Μάριο ηχογραφεί, όλα αυτά που θα ήθελε να πει στην οικογένειά του, όλα αυτά που του συμβαίνουν, με την άχλη του επικείμενου θανάτου γύρω του.

«Θυμάμαι τότε που ο Μάριο δεν ήθελε παιδί ή δεν ήταν σίγουρος αν ήθελε ή όχι. Είχαμε μόλις βάλει μπρος την σχέση μας και πιστεύαμε ότι η μοναξιά μας αρκούσε για να γεμίσει το σπίτι. Περνούσαμε βράδια ολόκληρα, αγκαλιασμένοι ή κρατημένοι από το χέρι, να κοιτάζουμε έξω από το παράθυρο. Όταν το θέμα ερχόταν στην κουβέντα, ο Μάριο έλεγε πως το παιδί μας είμαστε εμείς οι δυο. Ότι εμείς οι δύο μας φροντίζαμε, μας μεγαλώναμε, Νιώθαμε ότι είχαμε γεννήσει κάτι σαν παράρτημα των δυο μας˙ ένα πλάσμα που είμαστε εμείς οι δύο όταν είμαστε μαζί.


Τελικά γίναμε τρεις. Το σπίτι γέμισε. Και κάτι, δεν ξέρω τι ακριβώς, εξαφανίστηκε απ’ ανάμεσά μας. Και τώρα το παιδί μας θα μείνει ορφανό. Και το μέλλον μας θα είναι σαν έκτρωμα.»


Η καθαρότητα των λόγων, των συναισθημάτων, η απλότητα με την οποία εκτυλίσσεται η ιστορία, ο τρόπος του Νέουμαν να μπαινοβγαίνει από αφηγητή σε αφηγητή και από θραύσμα του χρόνου σε θραύσμα του τόπου είναι απαράμιλλη. Το βιβλίο, με ένα θέμα βαρύ, απάλευτο, διαβάζεται σχεδόν απνευστί, σε κρατάει κοντά του με μανία.

Ο χαρακτήρας της Έλενας είναι δουλεμένος με τρόπο που δείχνει πως ο συγγραφέας ξέρει να αφουγκραστεί την ανθρώπινη ψυχή στα δυσκολότερά της. Η γυναίκα αυτή, που πενθεί όσο ο άντρας της είναι ακόμα ζωντανός- για τον άνθρωπο που χάνεται, για τον πατέρα του παιδιού της που δεν θα υπάρχει πια, για την προσωπική της ζωή που θα εξαφανιστεί, για την προσωπικότητά της που εκμηδενίζεται μπροστά στον τόσο πόνο του άλλου- είναι ένας χαρακτήρας αληθινός και σπαρακτικός. Οι βιβλιοφιλικές αναφορές της δεν ενοχλούν, ίσα ίσα που σε κάνουν να νιώθεις οικεία. Κι η αίσθηση που αφήνει το βιβλίο είναι μαγική, σχεδόν είμαι σίγουρη πως ο Νέουμαν είναι το νέο μεγάλο ταλέντο στην Λατινοαμερικάνικη λογοτεχνία.

«Κατά μόνας», Αντρές Νέουμαν, μετ. Αχιλλέας Κυριακίδης, εκδ. Opera, 2014, σελ.195



18/12/14

"Δύο Βρετανίδες γράφουν – τα καινούρια βιβλία των Hilary Mantel και Sarah Waters" του Παναγιώτη Κορκιδά



The Assassination of Margaret Thatcher, Hilary Mantel (Henry Holt, 2014)

Η Χίλαρυ Μάντελ είναι μια εξέχουσα κυρία των Αγγλικών γραμμάτων. Στην βαλίτσα της έχει δύο Μπούκερ, τα οποία πήρε για την ιστορική σειρά της στην οποία αφηγείται τον βίο και πολιτεία του Τόμας Κρομγουελ, ανθρώπου που ανελίχτηκε στην εξουσία, σε μια κρίσιμη ιστορική περίοδο του Ηνωμένου Βασιλείου. Τώρα, λίγο πριν κυκλοφορήσει τον τρίτο τόμο της, μας δίνει αυτή την σειρά διηγημάτων. Όλες οι ιστορίες της συλλογής έχουν εκδοθεί στο παρελθόν, με την πιο πρόσφατη, την ομώνυμη, να έχει κυκλοφορήσει πρώτα στο The New York Times Book Review.

Η εμπειρία μου με το Γουλφ Χολ (εκδ. Πάπυρος, 2010), το πρώτο βιβλίο της σειράς του Κρόμγουελ, κανονικά θα έπρεπε να με αποτρέψει να διαβάσω τούτο εδώ. Είχα γονατίσει αναγνωστικά για να το τελειώσω και δίχως καμία εξαίρεση, δεν δίνω δεύτερη ευκαιρία σε συγγραφέα που με παίδεψε. Ωστόσο, κάπως λειτούργησαν οι συγκυρίες, από τη μια η πληθώρα διθυράμβων από την άλλη η διάθεση μου για την μικρή φόρμα – τελικά με λαχτάρα το ξεκίνησα.


Καταφέρνει να γράφει με μια γλυκιά ποιότητα, να τοποθετεί λεπτομέρειες απαλές, διακριτικές. Αυτές οι αποχρώσεις πολλές φορές βρίσκονται σε αυτά που δεν λέγονται, στις αφηγηματικές συγκοπές και ανάπαυλες - οι διάλογοι είναι μικροί, σχεδόν κρυπτικοί, οι περιγραφές λεπτεπίλεπτες, σαν καλλιγραφία. Φαίνεται να ξέρει που τοποθετεί το καθετί στο κείμενο της, καταφέρνοντας να μετατοπίζει τα συναισθήματα αναπάντεχα. Ένιωθα πως από μια καθημερινή ιστορία, ένα μυστήριο χτιζόταν, μια προσμονή για κάτι άλλο, ενίοτε αγχωτικό, άλλες φορές τρομακτικό, το οποίο δεν ερχόταν ποτέ τελικά.

Μα φαίνεται πως ακολουθεί μια δική της πυξίδα, γιατί η δική μου είχε τρελαθεί όσο διάβαζα. Ένιωθα μονίμως αποσυντονισμένος μέσα στο έργο της. Δεν καταλάβαινα ακριβώς ποια ήταν η αφηγηματική ροή της ιστορίας. Τελικά έφτανα στο τέλος της ιστορίας να κλωθογυρίζω το επιμύθιο.

Έπιασα το σκέρτσο της, την παρατηρητικότητά της. Μια αδιόρατη μαγεία που πασπαλίζει όλα τις περιγραφές των ιστοριών, απόρροια της ματιάς της Μάντελ. Σίγουρα είναι ένας ιδιαίτερος άνθρωπος και μια χαρισματική συγγραφέας. Ψηλαφίζοντας τις εντυπώσεις μου, θα την χαρακτήριζα σχεδόν αλαφροΐσκιωτη. Μα εγώ κυρίως ένιωθα συγχυσμένος. Πιθανώς το ίδιο να ένιωθαν και οι ίδιοι οι χαρακτήρες σε μερικές ιστορίες. Ίσως αυτό να ήθελε να μεταδώσει και η Μάντελ. 

Στο νου μου θα είναι μια συλλογή όμορφων, λεπτοδουλεμένων ιστοριών φτιαγμένων από όμορφα, απροσδιόριστα υλικά.



The Paying Guests, Sarah Waters (Riverhead, 2014)

Στον αντίποδα τον λογοτεχνικό, μιας πυκνής, στιβαρής και κρυστάλλινης γραφής, στέκει η Γουότερς. Τα θέματά της, από όσο έχω δει κατά καιρούς να γράφονται, περιστρέφονται γύρω από την λεσβιακή σεξουαλικότητα και τις σχέσεις των γυναικών. Συνήθως, αν κρίνω από αυτό το βιβλίο, υπό αντίξοες συνθήκες. Στην Ελλάδα έγινε γνωστή με τον Ανήλικο Επισκέπτη (εκδ. Καστανιώτη, 2014), ένα μυθιστόρημα μυστηρίου και αγωνίας, ίσως το μοναδικό που δεν πραγματεύεται τα αγαπημένα της σεξουαλικά θέματα και είναι το μόνο της που είχα διαβάσει μέχρι να πιάσει τούτο ‘δω στα χέρια μου.

Η Γουότερς ξεκινάει εντυπωσιακά το βιβλίο της. Επιστρατεύει μια λεπτομερή προσέγγιση στον κόσμο του σπιτιού, όπου τα απομεινάρια μιας οικογένειας τραυματισμένης από τον μεγάλο πόλεμο και τις οικονομικές δυσκολίες, η πρωταγωνίστρια με τη μητέρα της, για να ανταπεξέλθουν στα χρέη που στοιβάζονται υπενοικιάζουν μέρος τους αρχοντικού τους σε ένα νέο ζευγάρι. Εξ ού και ο τίτλος – ένας εκλεπτυσμένος τρόπος να αναφέρεται η υψηλή κοινωνία στους νοικάρηδες της υπαλληλικής τάξης. Μόνο μια γυναίκα, ευφυής, με αυτήν την θηλυκή εμβρίθεια θα μπορούσε να κάνει τις παρατηρήσεις της, να περιγράψει όχι με ευαισθησία μπανάλ, αλλά με μια διεισδυτικότητα που ένας άντρας δεν κατέχει, το σπίτι, την ρουτίνα, τον πόνο και τα χτυπήματα της οικογένειας και τις λεπτές ισορροπίες πάνω στις οποίες ταλαντεύεται η πραγματικότητα μάνας και κόρης, πλασμένης από τα υλικά ενός σκληρού παρελθόντος, καθώς και την σχέση μεταξύ της πρωταγωνίστριας και της συζύγου του μικροαστικού ζευγαριού. Γράφει με μια χαρακτηριστική λεπτομέρεια. Νεκροί χρόνοι δεν υπάρχουν, η ιστορία είναι τεράστια και πυκνή. 

Ομολογώ πως στην μέση του βιβλίου, όταν η αφήγηση άρχισε να γίνεται μια ερωτική ιστορία άρχισα να κουράζομαι. Οι τεχνικές που αρχικά με είχαν εντυπωσιάσει -ο τρόπος που αλληλοεπιδρούσαν οι γυναίκες, πως η μια μπαίνει στον κόσμο της άλλης, μέχρι που σταδιακά ερωτεύονται-, άρχισαν να με εκνευρίζουν. Αγνοούσα τι θα ακολουθούσε. Έβλεπα τον όγκο του βιβλίου και χτυπούσα νευρικά το πόδι στο πάτωμα, θεωρώντας πως οι αγάπες θα τραβούσαν επ’ αόριστον. Ρουθούνιζα με τους αργούς ρυθμούς της Γουότερς με τους οποίους πασπάλιζε τον ανθισμένο πια, παράνομο αυτό έρωτα. Όταν, όμως, το βιβλίο μετατράπηκε σε ένα τρομακτικό θρίλερ, έπεσα με τα μούτρα ξανά.

Η Γουότερς είναι μια πάρα πολύ καλή συγγραφέας. Θα έλεγα πως δεν μπορεί να ξεφύγει από την προσήλωση στην λεπτομερή διήγηση. Μα ξέρει τι κάνει. Και έτσι, όχι μόνο κορυφώνει αναπάντεχα μια ιστορία αγχωτική, αλλά μεταφέρει τον αναγνώστη σε ένα Λονδίνο μετά τον Α Παγκόσμιο, λες και το βιβλίο δεν γράφτηκε σήμερα, αλλά τότε.

Ο βιβλιόφιλος, λοιπόν, να προσέξει σε τι φάση θα τον πετύχει η Γουότερς. Δεν πρέπει να έχει πολλούς ανοιχτούς λογαριασμούς: πρέπει να είναι εξοπλισμένος με υπομονή, να ξεχάσει την λίστα και τις στοίβες που τον περιμένουν. Ειδάλλως θα βιάσει τις σελίδες, θα αναθεματίζει τους ήρωες να κουνηθούν λιγάκι. Κάτι το οποίο, φυσικά, είναι αδύνατο καθότι ζούνε το δικό τους δράμα μέσα στις σελίδες τους και κάτι φυσικά που θα αγνοήσει η Γουότερς καθώς έχει τη δική της άποψη πάνω στην σκηνοθεσία της ιστορίας της.

Ανταμείβει; Ναι, ανταμείβει τον πειναλέο αναγνώστη της καλής λογοτεχνίας, με τα πολλά τα λόγια, τα καλά, τα όμορφα· της πυκνογραμμένης αφήγησης που δεν λυπάται το μελάνι και το χαρτί.


                                                                                                 Παναγιώτης Κροκιδάς



Υ.Γ. 42 Να πως εγώ πως σιχάθηκα με τέτοια σφοδρότητα το Γουλφ Χολ που δεν θα ξαναπλησίαζα βιβλίο της Μάντελ σε απόσταση... ραφιού. 

11/12/14

"Η ιστορία της Ο", Pauline Réage




Μια ομολογουμένως βλάσφημη ιστορία ακραίας γυναικείας υποταγής- σε σεξουαλικό και συναισθηματικό επίπεδο- είναι «Η ιστορία της Ο», της Πολίν Ρεάζ, που τόση αίσθηση έκανε όταν πρωτοδημοσιεύτηκε.

 Η Ο είναι επιτυχημένη φωτογράφος μόδας, κι ο αγαπημένος της, ο Ρενέ, την πηγαίνει σε ένα σπίτι στο Ρουασί όπου την μετατρέπει σε σεξουαλική σκλάβα. Την δένουν, την μαστιγώνουν, την παίρνει όποιος άντρας θέλει, δεν μπορεί να κοιτάξει τους άλλους στα μάτια, ούτε να μιλήσει σε κανέναν, της ανοίγουν τον πρωκτό με ειδικά εργαλεία, το ίδιο και το αιδοίο. Φεύγοντας από το σπίτι στο Ρουασί, θα πρέπει να ακολουθεί οδηγίες ντυσίματος για να είναι πάντα έτοιμη αν θελήσει να την πάρει ή να την κακοποιήσει κάποιος που αναγνωρίσει το δαχτυλίδι της σκλαβιάς στο χέρι της. Τα πράγματα όμως αγριεύουν ακόμα περισσότερο όταν ο Ρενέ την παραδίδει στα χέρια του σερ Στίβεν, ενός άντρα δέκα χρόνια μεγαλύτερου, με τον οποίο τους δένει μια περίεργη συγγένεια. Η Ο θα υποταχθεί και σε αυτόν.

Πέρα από τις ακραίες σαδομαζοχιστικές σκηνές, το βιβλίο μας διηγείται μια ιστορία πλήρους υποδούλωσης. Η Ο,  γυναίκα κατά τα φαινόμενα ανεξάρτητη, ούτε μια στιγμή δεν σκέφτεται να αντιδράσει, σκλαβώνεται με την δική της θέληση. Στην αρχή νομίζει πως είναι ο έρωτάς της για τον Ρενέ που την οδηγεί. Έπειτα με τον άγνωστό της σερ Στίβεν φαίνεται πως είναι η ίδια η ιδέα του έρωτα και της υποταγής, της λαγνείας και της ηδονής.  

«Η γαλήνια, σταθερή φωνή του Σερ Στίβεν διαπερνούσε την απόλυτη σιωπή. Ακόμα κι οι φλόγες στο τζάμι χόρευαν σιωπηρά. Η Ο καθόταν ασάλευτη στον καναπέ σαν καρφιτσωμένη πεταλούδα- μια μακριά καρφίτσα  φτιαγμένη από λόγια και βλέμματα που διατρυπούσε το κορμί της και κάρφωνε τους γυμνούς και προσήνεις γλουτούς της πάνω στο ζεστό μετάξι. Δεν ήξερε που βρίσκονταν τα στήθη της, ο λαιμός της, τα χέρια της. Μα ουδόλως αμφέβαλλε για το ότι οι έξεις και οι τελετουργίες για τις οποίες της μιλούσαν σίγουρα είχαν ως αντικείμενο την κυριότητα, μεταξύ των άλλων μερών του κορμιού της, των καλοφτιαγμένων μηρών της, που τους έκρυβε η μαύρη φούστα και ήταν, εκ των προτέρων, μισάνοιχτοι. Οι δυο άντρες στέκονταν αντίκρυ της. []»Θα μου απαντήσετε ή θέλετε να μάθετε περισσότερα», συνέχισε ο σερ Στίβεν. «Αν δεχτείς» είπε ο Ρενέ «θα σου εξηγήσω εγώ ο ίδιος τις προτιμήσεις του σερ Στίβεν». «Τις απαιτήσεις καλύτερα» τον διόρθωσε ο Άγγλος. Το πιο δύσκολο, αναλογίστηκε η Ο, δεν ήταν να συνεναίσει· ήξερε καλά πως μήτε ο ένας, μήτε ο άλλος, μήτε βέβαια και η ίδια, φαντάστηκαν, έστω και για ένα κλάσμα του δευτερολέπτου, την πιθανότητα άρνησής της».

Σίγουρα αξίζει να διαβάσει κανείς την «Ιστορία της Ο» σαν εμπειρία. Το βιβλίο εκδόθηκε το 1954, υπέστη πολλούς διωγμούς, γυρίστηκε σε ταινία, η συγγραφέας του μόλις το 1994 παραδέχτηκε πως το έγραψε εκείνη. Η Πολίν Ρεάζ, ψευδώνυμο της Ντομινίκ Ορί, υπήρξε χρόνια κριτικός λογοτεχνίας και υπεύθυνη στα Γκαλιμάρ, ερωμένη του Ζαν Πολάν, ο οποίος υπογράφει και τον πρόλογο. Εκείνος την προκάλεσε λέγοντάς της πως δεν μπορούσε να γραφτεί ένα βιβλίο καλής ερωτικής λογοτεχνίας από γυναίκα συγγραφέα. Κι αυτή το έγραψε, για κείνον.

«Η Ιστορία της Ο», Πολίν Ρεάζ, μετ. Ρίτα Κολαΐτη, εκδ. Μεταίχμιο, 2012, σελ.232


Υ.Γ. 42 Με απωθεί το μικρό στρογγυλό πάνω στο ολορόζ εξώφυλλο που γράφει «Πολλά χρόνια πριν τις Πενήντα αποχρώσεις του γκρι υπήρχε η Ιστορία της Ο». Αν δεν ήθελα να διαβάσω το βιβλίο, σε ένα ράφι βιβλιοπωλείου θα το είχα προσπεράσει με χαμόγελο ανωτερότητας.   


9/12/14

«Ο αναρχικός των δυο κόσμων», Ursula Le Guin



«Ο αναρχικός των δύο κόσμων» ήταν για καιρό στην λίστα των επόμενων αναγνώσεων. Βιβλίο που έμοιαζε να είναι ακριβώς το στυλ μου, φαινόταν παράλογο που δεν το είχα διαβάσει· χρειάστηκε ένα βράδυ στο Booktalks να με παρακινήσει ο Χαράλαμπος Γιαννακόπουλος.

 Κι όντως, η Oύρσουλα Λε Γκεν έχει γράψει ένα βιβλίο κλασικής επιστημονικής φαντασίας, από αυτά που πάντα με ενθουσίαζαν. Βαθιά πολιτικό, φιλοσοφικό στα κομμάτια που πρέπει, καταιγιστικό σε άλλα. Αν και ολόκληρος ο νέος κόσμος που στήνεται είναι θαυμαστός, δεν πρωταγωνιστεί αυτός. Και τούτη είναι κατά τη γνώμη μου η ειδοποιός διαφορά ανάμεσα στην επιστημονική φαντασία αξιώσεων και στα βιβλία και τις ταινίες για μαζική κατανάλωση.

Κεντρικός ήρωας της Λε Γκεν ο Σεβέκ, ένα αγόρι στην αρχή, κι έπειτα άντρας, που ζει στην ιδανική αναρχική κοινωνία του Ανάρες. Ο Αναρές είναι ο δορυφόρος του Γιουράς, ενός καπιταλιστικού πλανήτη. Οι κάτοικοι του Ανάρες έχουν αποκοπεί από τον Γιουράς εκατόν πενήντα χρόνια, στον άγονο και αφιλόξενο δορυφόρο, προσπαθώντας να ζήσουν την Οντονιανή τους ουτοπία. Η Όντο είναι η θεμελιώτρια του αναρχισμού τους.

 Ο Σεβέκ που είναι ένας προικισμένος φυσικός, νιώθει φυλακισμένος στον Ανάρες όπου τα ταλέντα του δεν μπορεί να τα μοιραστεί με τον μέσο άνθρωπο, προσκρούει συνεχώς σε τοίχους που περιορίζουν το χάρισμά του, τον βάζουν να κάνει κοινωνική, χειρωνακτική εργασία, τον αποκόβουν από την οικογένειά του. Ο όρος οικογένεια είναι πολύ σχετικός στον Ανάρες. Όλοι ζουν σε υπνωτήρια και τρώνε στα κοινά εστιατόρια, και η κοινή πυρηνική οικογένεια έχει εκλείψει. Τα παιδιά ζουν όλα μαζί, χωρίς τους γονείς, σε βρεφοκομεία.

Ο Σεβέκ κάποια στιγμή θα επαναστατήσει, θα πάει να βρει στον Γιουράς εφάμμιλους του φυσικούς, για να μπορέσει να φτιάξει κάτι το μεγαλειώδες, την Γενική Θεωρία της Συγχρονικότητας. Όταν περνά όμως ο πρωτος ενθουσιασμός που επιτέλους βρίσκεται ανάμεσα σε ίσους- τουλάχιστον ως προς τις δυνατότητες στη φυσική- ανθρώπους, συνειδητοποιεί την πολιτική κατάσταση στον Γιουράς, τι σημαίνει πλούτος και φτώχεια, πόλεμος, χρήμα, εξουσία, διάθεση να σε εκμεταλλευτούν. Σαν βαθιά κοινωνικό και πολιτικό ον πρέπει να αντιδράσει.

Η Όυρσουλα Λε Γκεν στέκεται κριτικά απέναντι και στα δύο καθεστώτα, αγαπά τους ήρωες της, σκιαγραφεί έναν ολοκληρωμένο χαρακτήρα, δίνει συνεχώς τροφή για τον νου, για τα μεγάλα, αστρικά και σημαντικά συμπαντικά, για τα πιο μικρά πολιτικά, για τα ακόμα μικρότερα προσωπικά. Ο Σεβεκ, που ξεχωρίζει, δεν μπορεί να ενταχθεί στην κοινότητα των όλων, όμως δεν μπορεί και να δεχτεί την ανισότητα και την ανεγκεφαλία του καπιταλιστικού συστήματος στον Γιουράς. Παγιδευμένος ανάμεσα στους δυο κόσμους, αναρχικός παντού, δεν ανήκει πουθενά.

Δεν ξέρω αν «Ο αναρχικός των δυο κόσμων» είναι ουτοπία ή δυστοπία, ούτε καν αν το βιβλίο της Λε Γκεν θα μείνει στην ιστορία σαν κλασικό αριστούργημα. Έχει τα φόντα και δεν τα έχει. Πάντως μιλάμε για ένα μυθιστόρημα ολωσδιόλου αξιοδιάβαστο.

«Ο αναρχικός των δυο κόσμων», Ούρσουλα Λε Γκεν, μετ. Χρήστος Γεωργίου,  εκδ. Parsec, 1999,  σελ. 465


Υ.Γ. 42 Η έκδοση πάσχει σοβαρά σε επιμέλεια, με παιδαριώδη ορθογραφικά λάθη και την γλώσσα στην Ανάρες, τα «πραβικά», να γράφεται συστηματικά «αραβικά».


7/12/14

Διαβάζοντας @amagi 7 Δεκεμβρίου 2014 με καλεσμένο μας τον Χρήστο Οικονόμου



Ο καλεσμένος μας σήμερα είναι εξαιρετικός και αξίζει τον κόπο. Χρήστος Οικονόμου, ο σπουδαιότερος ίσως διηγηματογράφος της γενιάς του, στο Διαβάζοντας. Στον www.amagiradio.com στις 2μ.μ.

Υ.Γ. 42  Κληρώνουμε δυο αντίτυπα "Το καλό θα 'ρθει από τη θάλασσα", ευγενική προσφορά των εκδόσεων Πόλις. Για να λάβετε μέρος στην κλήρωση πρέπει να κάνετε λάικ στο αντίστοιχο ποστ στο γκρουπ της εκπομπής ΔΙΑΒΑΖΟΝΤΑΣ ή να αφήσετε σχόλιο σε αυτή την ανάρτηση.

Υ.Γ. 42-42 Υ.Γ. Για να ακούσετε πατήστε www.amagiradio.com ή βρείτε τον σταθμό στο TuneIn για κινητά, ταμπλέτες και άλλα συναφή.