Δεν θα ξεκινήσω
να εξηγώ γιατί πήρα το «Άπειροι κόσμοι» του Μπάνβιλ, γιατί δεν θα έχει κανένα νόημα.
Πριν από μερικά χρόνια, όταν διάβασα τη «Θάλασσα», δυσκολεύτηκα να βρω την όποια
γοητεία στη γραφή του, οπότε μάλλον έφταιξα που εμπιστεύτηκα το οπισθόφυλλο και
έδωσα στο συγγραφέα μια ακόμα ευκαιρία. Μου πήρε χρόνο να τελειώσω το βιβλίο,
και το έκανα από αναγνωστική διαστροφή και τίποτε άλλο. Ούτε το τέλος με
ενθουσίασε. Είπαμε, στην τελική ανάλυση έχει να κάνει και με τη χημεία βιβλίου-
αναγνώστη.
Ο Αδάμ
Γκόντλι, άλλοτε βραβευμένος μαθηματικός, έχει πάθει εγκεφαλικό και οι συγγενείς
του μαζεύονται στο σπίτι πριν πεθάνει. Ο γιος του, Αδάμ, είναι ένας αδέξιος αλλά
αξιόπιστος άνθρωπος, η κόρη του Πέτρα μια σαλεμένη τρελή, η μαμά Ούρσουλα μια
γυναίκα τριάντα χρόνια μικρότερη του Αδάμ του πρεσβύτερου που κάνει όμως σα να
πεθαίνει αυτή.
Δυσκολεύτηκα
να ταυτιστώ με τους χαρακτήρες κυρίως γιατί δεν τους γνωρίζουμε παρά αμυδρά. Το
όποιο ενδιαφέρον του βιβλίου εστιάζεται στον αφηγητή που στο μεγαλύτερο μέρος
δεν είναι άλλος από τον θεό Ερμή, που με κάποιο απροσδιόριστο τρόπο μπουρδουκλώνεται
στις ζωές αυτών των ανθρώπων που δεν κάνουν ούτε παθαίνουν απολύτως….τίποτα. Την
εμφάνιση του κάνει κι ο Πάνας, ο πιο μη σεξουαλικός Πάνας που έχω συναντήσει
ποτέ στη λογοτεχνία. Με λίγα λόγια, οι «Άπειροι κόσμοι» με συντρόφευσαν σε άπειρα
χασμουρητά.
"Άπειροι κόσμοι", Τζων Μπάνβιλ, μετ. Τόνια Κοβαλένκο, εκδ. Καστανιώτη 2010, σελ.252
