19/2/16

«Νόμος περί τέκνων», Ian McEwan






Έπειτα από μια μάλλον απογοητευτική συγγραφικά περίοδο, ο Ίαν ΜακΓιούαν γράφει ξανά ένα καλό μυθιστόρημα. Μετά το βιβλίο της απομάγευσης- «Σόλαρ»- και το μάλλον άγευστο- «Επιχείρηση Ζάχαρη- το «Νόμος περί τέκνων» επανέφερε την πίστη μου. Ο ΜακΓιούαν στο καινούργιο μυθιστόρημα δεν εγκαταλείπει τους παλιούς τρόπους- οι ήρωες του είναι άνθρωποι της ανώτερης μεσαίας τάξης κι έχουν προβλήματα καθημερινά- αλλά εδώ η συνταγή είναι επιτυχημένη

Η Φιόνα Μέι είναι μια πενηνταεννιάχρονη δικαστίνα, που ασχολείται κυρίως με υποθέσεις του Οικογενειακού Δικαίου. Καθημερινά πρέπει να πάρει αποφάσεις για επίπονα διαζύγια, παιδιά που απήχθησαν από τους γονείς, ως και στον διαχωρισμό σιαμαίων υποδεικνύει ποιο θα ζήσει και ποιο θα πεθάνει. Η δουλειά της απορροφά όλη της την ενέργεια, μιας και δεν έχει δικά της παιδιά, και απολαμβάνει την επιτυχία της. 

Τα πράγματα ανατρέπονται όταν ο εξηντάχρονος σύζυγός της, ο Τζακ, της ζητά να του επιτρέψει να συνάψει σχέσεις με μια τριαντάχρονη, την Μέλανι, χωρίς όμως να απομακρυνθεί από την οικογενειακή εστία. Να γυρίσει με λίγα λόγια στον γάμο δίχως συνέπειες, ενώ θα έχει ζήσει την φλόγα του τελευταίου έρωτα. Η ρουτίνα της Μέι διαταράσσεται, του αρνείται την «διευκόλυνση», οι σταθερές της χάνονται, δεν έχει κανέναν να την στηρίξει. Και εν μέσω αυτής της κρίσης εμφανίζεται και μία πολύ σοβαρή υπόθεση, ο 17χρονος μάρτυρας του Ιεχωβά Άνταμ αρνείται να μεταγγιστεί κι έτσι αντιμετωπίζει έναν φριχτό αργό θάνατο από λευχαιμία. Είναι στο χέρι του δικαστηρίου να αποφασίσει αν θα τον αναγκάσει να δεχτεί την θεραπεία. 

Δυο πολύ βασικά θέματα θίγονται, ο γάμος, ο έρωτας, η οικογένεια, η συζυγική πίστη από την μία κι από την άλλη οι θρησκευτικές πεποιθήσεις έναντι στον ορθό λόγο. Με το δεύτερο ζήτημα, ο άθεος και ορθολογιστής ΜακΓιούαν ξεμπερδεύει σχετικά εύκολα, με το πρώτο τα πράγματα περιπλέκονται. Το τελευταίο σκίρτημα του έρωτα πριν τον θάνατο, διεκδικεί ο Τζακ. Το δικαίωμα σε ήσυχα γηρατειά για τα οποία μόχθησε καιρό βάζοντας καθημερινά ένα λιθαράκι στην σχέση, διατρανώνει η Φιόνα. Οι γονείς του Άνταμ αιτούνται να αφήσουν το παιδί τους να πεθάνει, παρόλο που κάτι τέτοιο θα τους ξεσκίσει την καρδιά. Κι ο έφηβος Άνταμ, με όλη την ορμή και την ξεροκεφαλιά της ηλικίας του, αντιπροσωπεύει για την Φιόνα τόσο την μαγεία του έρωτα, όσο και μια λύση για την ατεκνία που την βασανίζει. Το ερώτημα είναι, όταν της δοθεί η ευκαιρία να καλύψει τις ανάγκες της, θα το κάνει;

Η στρωτή, κοφτή γραφή του ΜακΓιούαν ταιριάζει γάντι στην ιστορία. Ο τρόπος που έχει να δημιουργεί αληθινούς χαρακτήρες, βοηθά στην ταύτιση και κάνει το μυθιστόρημα απολαυστικό. Η πλοκή είναι σφιχτοδεμένη και τίποτα δεν μοιάζει να περισσεύει. Δεν είναι βέβαια ο «Νόμος περί τέκνων» ένα εντυπωσιακό κείμενο όπως η «Εξιλέωση» ή η «Έμμονη αγάπη», ούτε αγγίζει τα επίπεδα ενσυναίσθησης στα «Μαύρα σκυλιά». Είναι όμως μια δυνατή επιστροφή ενός συγγραφέα που με είχε απογοητεύσει με τα δυο τελευταία του βιβλία κι αποδεικνύει με αυτό πως οι καλοί γραφιάδες δεν χάνονται, αλλά συνήθως ξαναβρίσκουν τον δρόμο· προς την δόξα. 



                                                                                             Κατερίνα Μαλακατέ


«Νόμος περί τέκνων», Ίαν ΜακΓιούαν, μετ. Κατερίνα Σχινά, εκδ. Πατάκης, 2015, σελ. 270

2 σχόλια:

  1. Το διαβάζω τώρα, αγαπητή Κατερίνα. Οι απόψεις μου σύντομα στο blog μου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω περιέργεια, αγαπητή αναγνώστρια. Αναμένω.

      Διαγραφή