25/8/13

"Κάτω από το ηφαίστειο", Malcolm Lowry




Το  «Κάτω από το Ηφαίστειο» του Μάλκολμ Λόουρι σίγουρα δεν είναι ένα εύκολο βιβλίο. Ο Λόουρι που φέρει στη βιογραφία του πολλά στοιχεία των «καταραμένων» συγγραφέων- ποτό, ναρκωτικά, ένα μόνο ολοκληρωμένο βιβλίο-αριστούργημα- στήνει ένα εφιαλτικό σύμπαν που είναι δύσκολο να ακολουθήσεις αν δεν είσαι δοσμένος στο βιβλίο ή ψάχνεις να βρεις ψήγματα πλοκής για να κρατηθείς. Αν όμως αποφασίσεις πως η κάθε λέξη ή έστω κάποιες λέξεις και φράσεις μπορούν να μπουν μέσα σου, τότε μπορεί να δεις σιγά σιγά να ορθώνεται ένα οικοδόμημα που καταλήγει σε κάτι μεγαλειώδες.

Πρωταγωνιστής ο Πρόξενος, ένας σαραντάρης πρώην πρόξενος του Μεξικού που τον έχει παρατήσει η γυναίκα του, βρίσκεται συνεχώς σε κατάσταση μέθης και νιώθει μέσα του βαθιά την ανάσα του Ηφαιστείου και του Πολέμου σε ένα σύμπαν που είναι έτοιμο ανά πάσα στιγμή να εκραγεί. Η πλοκή λαμβάνει όλη χώρα σε μια και μοναδική μέρα, τη γιορτή των Νεκρών. Εκείνη επιλέγει η γυναίκα του Υβόν να ξαναγυρίσει κοντά του, να δει αν μπορούν να είναι πάλι μαζί. Εκεί και ο αδελφός του Πρόξενου, ο Χιού, ένας γοητευτικός τυχοδιώκτης, ένας ήρωας Δονκιχωτικός, αλλά και ο παιδικός του φίλος κ. Λαρυέλ, το τρίτο πρόσωπο που προκάλεσε τον χωρισμό με την γυναίκα του.

Η πορεία του- συνεχώς στην κόψη- Προξένου (δεν μένει σχεδόν στιγμή χωρίς ποτό, αλλά κάθε στιγμή νομίζει πως συγκρατείται, πως κάτι έχει αλλάξει, κι έπειτα τους σιχτιρίζει όλους και πίνει ένα ποτηράκι) αλλά και της Υβόν και του Χίου που τον ακολουθούν σε μια ξέφρενη εκδρομή κάτω από το Ποποκατεπέλτ, είναι τελικά τόσο ανθρώπινη και φιλοσοφική που καταντά σπαρακτική. Πέρα από το θέμα του αλκοολισμού που ο Λόουρι το ξέρει εκ των έσω και δίνει εδώ μια φρικιαστική μαρτυρία, οι τρεις άνθρωποι αυτοί συμβολίζουν με τραγικό τρόπο την ανησυχία του κάθε ατόμου για τον εαυτό τους, τον κόσμο που τους περιβάλει, την ματαιότητα όλων όσων απαρτίζουν τα βάσανα του καθενός. Είναι ένα βύθισμα, στην αρχή αργό κι έπειτα ολοένα πιο γρήγορο σε μια άβυσσο δίχως τέλος. Ή τέλος πάντων στο μοναδικό τέλος που μπορεί να έχει κάθε ανθρώπινη ύπαρξη.

Το μυθιστόρημα είναι γραμμένο στα πρότυπα του μοντερνισμού- και μόνο η ιδέα της μιας μόνο μέρας πλοκής το επιβεβαιώνει- όμως μοιάζει να τον έχει με κάποιο τρόπο ξεπεράσει. Ο αφηγητής αλλάζει συχνά οπτική γωνία, μαθαίνουμε τι συμβαίνει στο κεφάλι του κάθε ήρωα, αλλά όχι ανά πάσα στιγμή, η γραφή είναι πυρετώδης κι αν κανείς υπερβεί την αρχική αμηχανία νομίζω πως τελικά θα καταλήξει να το σκέφτεται συχνά. Να θέλει να ξαναγυρίσει σε αυτό, με κάποιο τρόπο να το αποκηρύξει. Κι έπειτα πάλι να το αγαπήσει.

"Κάτω από το Ηφαίστειο", Μάλκολμ Λόουρι, μετ. Μαρίνα Λώμη, εκδ. Αστάρτη, σελ. 380



2 σχόλια:

  1. Ανώνυμος26/8/13, 12:00 μ.μ.

    Καλημερα Κατερινα!

    Μου θυμησες για αλλη μια φορα ενα απο τα βιβλια των 20κατι χρονων μου...Ευχαριστω...

    Γιωργος Σ.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Έχω αρχίσει να "καλύπτω τα κενά μου", γι αυτό.....

      Διαγραφή