Μέσα σε σχετικά μικρό χρονικό διάστημα διάβασα δυο βιβλία που έχουν να κάνουν λίγο ως πολύ με το ίδιο θέμα, την αριστουργηματική «Πείνα» του Κνουτ Χάμσουν και τώρα το «Ο Άγγελος της πείνας» της Χέρτα Μύλερ. Αν και ο παραλληλισμός μοιάζει λίγο ασεβής, και τα δυο κατόρθωσαν να με κάνουν να βλέπω εφιάλτες τα βράδια. Βιβλίο άλλο της συγγραφέως δεν έχω διαβάσει, σε τούτο δω όμως κατόρθωσε το πρωτογενές υλικό που είχε να το ζωντανέψει με έναν φρικαλέο αν και καθαρά γυναικείο τρόπο, συνδύασε την ποιητικότητα με την αθλιότητα.
Το μυθιστόρημα μιλά για ένα νεαρό ομοφυλόφιλο Γερμανό που μένει στη Ρουμανία στο τέλος του 2ου Παγκοσμίου Πολέμου, τότε που το Σοβιετικό καθεστώς εκτοπίζει όλους τους Γερμανούς επί Ρουμανικού εδάφους από 17 έως 45 ετών σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων. Παρακολουθούμε στην αρχή έναν νέο που σχεδόν χαίρεται που θα φύγει από την στενότητα του περιβάλλοντός του που δεν τον αφήνει να εκφραστεί ως ομοφυλόφιλος να φτάνει στα απώτατα σημεία της εξαθλίωσης και της πείνας, να χάνει, όπως και όλοι οι άλλοι, την ταυτότητά του, πόσο μάλλον τη σεξουαλικότητά, να καταλήγει σε ένα μοναδικό συμπέρασμα:
μια φτυαριά = 1γρ. ψωμί.
«Ο Άγγελος της Πείνας» είναι ένα βασανιστικό βιβλίο, σε βυθίζει στη μιζέρια του μα ταυτόχρονα σε αφήνει να εξυψωθείς. Όπως όλα τα βιβλία που φέρνουν την κάθαρση.
