Αν και η συνήθεια να διαλέγει κανείς βιβλίο από το εξώφυλλο θεωρητικά είναι απεχθής και οι σοβαροί βιβλιόφιλοι σουφρώνουν τα χείλη με αποτροπιασμό όταν τους το λέμε, δεν παύει να είναι και λυτρωτική. Το να χαζεύεις δίχως τη λίστα σου σε βιβλιοπωλείο και να παίρνεις αυτό που σου γυαλίζει -λίγο τίτλος, λίγο εξώφυλλο, λίγο πρώτη σελίδα (και το αγόρι μου)- μερικές φορές οδηγεί σε ανακάλυψη αριστουργημάτων, άλλοτε, συχνότερα, σε φρικτά λάθη που τα μετανιώνεις κάθε φορά που τα βλέπεις στο ράφι.
Υπάρχει δε και μια άλλη κατηγορία βιβλίων. Αυτή που, ενώ θεωρητικά θα σε ενδιέφερε- ο συγγραφέας, το είδος, το στόρυ- ο εκδοτικός έχει κάνει τόση προσπάθεια για να καταστρέψει την έκδοση που δεν τους ρίχνεις ούτε δεύτερη ματιά. Για αυτά θα μιλήσουμε σήμερα. Για τα χειρότερα εξώφυλλα και τους πιο φρικτά μεταφρασμένους τίτλους, για τα βιβλία που ενώ ήταν για μας δεν έγιναν ποτέ δικά μας, όχι λόγο περιεχομένου αλλά λόγω περιτυλίγματος. Και για αυτά που οι εκδότες τα έβγαλαν χωρίς να έχουν ιδέα τι βγάζουν και πώς να το χειριστούν.
Αφορμή για αυτή την ανάρτηση ήταν το
"Της αγάπης και του πολέμου" του Τσανγκ-Ράε Λι, βιβλίο που φανερά απευθύνεται σε βιβλιόφιλους αν διαβάσεις τις ξένες κριτικές αλλά βγήκε με τίτλο- και δελτίο τύπου- που απευθύνεται σε ένα μάλλον πιο γλυκερό αναγνωστικό κοινό και για αυτό δεν ασχολήθηκε κανείς μαζί του, ούτε εμείς, ούτε οι άλλοι. Ο κανονικός του τίτλος είναι "The Surrenderer".
Πολύ κακή μετάφραση τίτλου είναι και του "Lowland" της Jhumpa Lahiri : "Εκεί που ανθίζουν οι υάκινθοι".
Μπορώ να σκεφτώ κι αυτήν την φρικτή έκδοση του Λιόσα, που δεν την πήρα λόγω εξωφύλλου:
Κι αυτό το εξώφυλλο που το επέλεξε η ίδια η Άλι Σμιθ αλλά εμένα με ενοχλεί:
Ελάτε, πείτε κι εσείς κακομεταφρασμένους τίτλους και αταίριαστα εξώφυλλα, βοηθάτε!
Υ.Γ. 42 Όπως βλέπουμε και στην πρώτη φωτό κι οι ξένοι εκδότες δεν πάνε πίσω.
