"Greek psycho", Νίκος Βλαντής

Ομολογώ πως τουλάχιστον στην αρχή δυσκολεύτηκα να καταλάβω το σκεπτικό ενός συγγραφέα που αποφασίζει να εκδώσει ένα τέτοιο βιβλίο. Το "Greek psycho" είναι ένα μυθιστόρημα καρικατούρα, οι χαρακτήρες του είναι ψεύτικοι, κακοί και χάρτινοι. Από την άλλη τα αμέσως επόμενα βιβλία του Νίκου Βλαντή η "Λήθη" αλλά και το "Writersland" συγκαταλέγονται στα αγαπημένα μου νεοελληνικά αναγνώσματα, έτσι έκανα υπομονή. Δεν αποζημιώθηκα πλήρως, πάντως σε ένα βαθμό κατάλαβα τί ήθελε να πει ο ποιητής.

Ήρωας λοιπόν του μυθιστορήματος είναι ο Βασίλης Κουρακλές, λαμόγιο εργολάβος της δεκάρας, που αρέσκεται να τρώει με χλιδάτες γκόμενες λεφτά που δεν έχει, που χτίζει με το σάλιο οικοδομές, που στον σεισμό πέφτουν και τον...πλακώνουν. Είναι τυχερός, επιβιώνει και τον "παίρνουν" οι κάμερες να τραβά από τα συντρίμμια το "πρωτοπαλίκαρο" του. Έτσι, αντί να τον χώσουν μέσα για τις ζωές που χάθηκαν στις υπόλοιπες οικοδομές του που έπεσαν στο σεισμό, του αναθέτουν την κατασκευή του Ολυμπιακού χωριού. Στο βιβλίο εμπλέκονται πολιτικοί (κυρίως ο υπουργός Δημοσίων έργων Λαδόκωλας), δημοσιογράφοι (ο Τάκης Τρανταφυλλόξιδος), λαμόγια, τραγουδιάρες, νονοί τις νύχτας. Χάρτινοι χαρακτήρες της νεοελληνικής ρεμούλας, του εύκολου χρήματος, της απάτης, της μίζας. Ο Κουρακλές είναι μια μονοδιάστατη προσωπικότητα με γενικό μότο "Ότι αρπάξει ο κ...λός μας".

Ως τα μισά το διάβαζα ανόρεκτα, μετά όμως φτάνει σε τέτοια όρια παράνοιας, περιγράφοντας την "πραγματική νεοελληνική πραγματικότητα" που άρχισε να με διασκεδάζει. Αν και, με δεδομένη την - 7 χρόνια μετά- κατάληξη αυτού του μεγάλου πάρτυ της ρεμούλας που είχε στηθεί τότε, στην εποχή του ΔΝΤ ίσως θα έπρεπε να με καταθλίβει.

"Greek psycho", Νίκος Βλαντής, εκδ. Οξύ, 2004, σελ. 193

"Αλκιβιάδης Δεσμώτης", Νίκος Βλαντής

Περιδιαβαίνοντας στο παζάρι του βιβλίου πριν κάποιο καιρό, του Αγίου Βαλεντίνου ήτανε θαρρώ, βρήκα ένα βιβλίο με 1 ευρώ. Το σήκωσα στοργικά από το σωρό των ανύπαρκτων εκδόσεων, το μύρισα, μια ιδιότυπη οσμή από κακή έκδοση και χρόνια κλεισούρας στις αποθήκες, του έδωσα στα κρυφά ένα φιλάκι και το έβαλα στο καλαθάκι μου. Ήταν το πρώτο μυθιστόρημα του Νίκου Βλαντή, «Αλκιβιάδης Δεσμώτης» από τις εκδόσεις Απόπειρα. Και μιας και ο Βλαντής περιλαμβάνεται στους αγαπημένους μου έλληνες και το παρθενικό του δεν το είχα βρει, έσκασα ένα μικρό χαμόγελο και χάρηκα που πέρασα τη μέρα μου μέσα στην κακόγουστη σκηνή του παζαριού. Μετά το ξέχασα…..


Το διάβασα με όλη τη χαρά του ανέκδοτου συγγραφέα – είναι το πρώτο βιβλίο κάποιου που τελικά τα κατάφερε – με όλη την επιείκεια, αλλά και μια κρυφή χαρά όπου του φαινόταν πως ήταν το πρώτο. Έπειτα μελαγχόλησα. Κάποιοι άνθρωποι τα καταφέρνουν εξαιρετικά από την αρχή.


Στην Αθήνα του 21ου αιώνα έχει κυριαρχήσει μια καινούρια ιδεολογία. Τα πάντα έχουν γίνει οικολογικότερα, οι γειτονιές έχουν αναπλαστεί, η κυρίαρχη φιλοσοφία είναι μίγμα ενός αρχαιοελληνικού υλισμού και μοντέρνας οικολογίας. Υπεύθυνος για αυτή την αλλαγή είναι ένας άντρας, ο Αλκιβιάδης, ο αρχηγός της Ακαδημίας, του οργανισμού δηλαδή που τα κατάφερε να γίνει κυρίαρχη ιδεολογία. Εμείς τον βρίσκουμε μεσήλικα, εγκλωβισμένο μες στην ίδια την εικόνα του, να βάλετε από συνομωσίες για να πέσει από την ηγεσία, να μη μπορεί να βρει την προσωπική του ισορροπία, όσο κι αν διδάσκει τους άλλους. Στην ιστορία εμπλέκεται μια γυναίκα, όπως πάντα που στην αρχή θα προσπαθήσει να τον καταστρέψει, έπειτα θα τον αγαπήσει, και μετά θα πάρει τη μοίρα στα χέρια της.


Ο Βλαντής σχεδίασε από την αρχή ένα μεγαλεπήβολο βιβλίο, αντάξιο των ξένων δυστοπιών. Δεν τα κατάφερε φυσικά σε όλα τα σημεία, αλλά το αποτέλεσμα είναι εξαιρετικό, ειδικά για πρωτόλειο. Η συνέχεια ήταν εξίσου λαμπρή, με αποκορύφωμα το Writersland.

"Αλκιβιάδης Δεσμώτης", Νίκος Βλαντής, εκδ. Απόπειρα, 200, σελ. 299