Παρατηρήσεις ενός κυνηγού σε επικίνδυνο έδαφος είναι ο τίτλος του νέου βιβλίου του Χρήστου Θεοφιλάτου, που ομολογώ πως δεν θα διάβαζα αν δεν μου σύστηνε φίλος καλός και αγαπημένος- αν και ολίγον τι καμένος. 22 διηγήματα περιλαμβάνει η συλλογή, όλα στο ίδιο μοτίβο. Ήρωας το άλτερ ίγκο του συγγραφέως, Χρήστος Πατεράτος, ένας καλλιτέχνης, λογοτέχνης, κτλ που χλευάζει το λογοτεχνικό κύκλωμα ως έχει, κυνηγάει ασύστολα γκόμενες που πρέπει απαρέγκλιτα να είναι ψηλές, αδύνατες με προσόντα, και κατεβαίνει σε υπόγεια βιντεοκλάμπ για να το παίξει νταής σε πιτσιρίκια που βλέπουν τσόντες για να κάμουν πλάκα.
Το μάτι μου έπεσε σε μια πολύ εκδηλωτική σγουρομάλλα στο βάθος, με ατίθαση κόμη και εξεζητημένο ντύσιμο μετα-χίπισσας που πολύ την έβρισκε εκείνο το βράδυ με τον εαυτό της. Πλησίασα κοντά στα τρία μέτρα για να τη δω καλύτερα. Από δίπλα είχε και μια τετράγωνα, θαρρείς, γεμάτη φίλη της με μεταβολικό σύνδρομο, για να αισθάνεται πως εκείνη ήταν πιο ευλογημένη από τον Θεό και να μην της φαίνεται κανένας άξιος και σήμερα να του ανοίξει τα πόδια της
Ως ένα σημείο το βιβλίο του Θεοφιλάτου έχει όντως πλάκα, καυτηριάζει τα κακώς κείμενα, είναι αντισυμβατικό, εντελώς μη πολίτικαλι κορέκτ. Από την άλλη επειδή η γραφή του είναι τσαπατσούλικη και επιπόλαιη, όταν χάνεται το αστείο βγαίνει μια προσωπική πίκρα που αφήνει κακή επίγευση στον αναγνώστη. Κάποιες στιγμές μοιάζει με αγνή, καλή εμπάθεια.
Ο Χρήστος Πατεράτος δεν ταυτίζεται φυσικά με τον συγγραφέα. Όμως την εικοστή φορά που κυνηγάει μια γυναίκα ενώ δίπλα της είναι μια άλλη, «με μεταβολικά προβλήματα» και για αυτό ασήμαντη, απλά βαριέσαι. Οι γυναίκες είναι ένα κομμάτι κρέας, οι καλλιτέχνες είναι όλοι ρεμπεσκέδες, στα σαλόνια είναι μόνο μικροαστοί οικογενειάρχες που έχουν ήδη πεθάνει αλλά δεν τους το έχουν πει. Αναπαράγοντας κάθε κλισέ που υπάρχει σε αυτόν τον τόπο, ο Θεοφιλάτος οριακά μας δίνει να καταλάβουμε πως με αυτόν τον τρόπο το χλευάζει. Μένεις να αναρωτιέσαι για τις προθέσεις του. Κι αυτές του «πάντα εγώ έχω δίκιο για αυτό δεν με παίζουν» ήρωα του.
Θα ήθελα σίγουρα να ξαναδιαβάσω βιβλίο του Χρήστου Θεοφιλάτου. Τούτη τη φορά ίσως με μεγαλύτερη ραχοκοκκαλιά στην ιστορία, πλαίσιο και γραφή λιγότερο χύμα.
"Παρατηρήσεις ενός κυνηγού σε επικίνδυνο έδαφος", Χρήστος Χ. Θεοφιλάτος, εκδ. Κέδρος, 2016, σελ. 236
