"Οι αρραβώνες του κυρίου Ιρ", Georges Simenon

Αριστουργηματικό είναι το βιβλίο του Ζορζ Σιμενόν «Οι αρραβώνες του κυρίου Ιρ». Ο κεντρικός ήρωας είναι ένας άκρως λογοτεχνικός χαρακτήρας και η πλοκή στήνεται γύρω του μαεστρία, νιώθεις παγιδευμένος κι εσύ μαζί του, μαγεμένος από τον τρόπο που εθελοτυφλεί, εκνευρισμένος που αυτός στο τέλος θα χάσει. Κι ας μη μαθαίνεις ποτέ, έστω και μια γραμμούλα από τις σκέψεις του. 

Ο κύριος Ιρ, ένας κοντός άντρας, πλαδαρός, που δίνει την εντύπωση του στρογγυλού κι ας είναι σε κανονικό βάρος, μένει σε μια πολυκατοικία με πολλούς ενοίκους, δεν έχει όμως επαφή με κανέναν τους και πολύ περισσότερο με τη θυρωρό. Δε φαίνεται να έχει φίλους και η ζωή του είναι ρυθμισμένη τέλεια, γυρνά κάθε μέρα την ίδια ώρα από τη δουλειά, κάνει τις ίδιες κινήσεις, περιμένει με την ίδια ευλάβεια την κοπέλα του απέναντι διαμερίσματος να γυρίσει από το γαλακτοπωλείο στο οποίο δουλεύει και να βγάλει αισθησιακά τα ρούχα της, σα να ξέρει πως τη βλέπει.

Τα προβλήματα θα ξεκινήσουν όταν η θυρωρός – ένας υποδειγματικός δευτερεύων χαρακτήρας-καρικατούρα- θα τον υποπτευτεί πως είναι υπεύθυνος για τον άγριο φόνο μιας κοπέλας που το πτώμα της βρέθηκε εκεί κοντά. Η θυρωρός θα εμπιστευτεί τους φόβους της στην αστυνομία και δυο αστυνομικοί θα αρχίσουν καθόλου διακριτικά να παρακολουθούν κάθε του κίνηση. Η ζωή του θα αλλάξει, ο χαρακτήρας του ύπουλα θα στρεβλωθεί- δεν είναι και το αγγελούδι που φαινόταν πριν- και αυτό το κυνηγητό θα καταλήξει σε ένα απόλυτα προβλεπόμενο και αναπάντεχο (!) φινάλε.

Μιλάμε για μια άσκηση ύφους στημένη από τον Σιμενόν με απαράμιλλη μαστοριά, που σε αφήνει άναυδο με τη δυνατότητα που έχει να παρεισφρέει στη δική σου ζωή και να σε κάνει να νιώθεις ότι και ο κύριος Ιρ όσο το διαβάζεις. Η ιστορία τρύπωσε κάτω από το πετσί μου, είναι διαφορετική από όποιον άλλο Σιμενόν έχω διαβάσει, αν και αποτελείται από τα ίδια βασικά συστατικά και με κάνει να αναρωτιέμαι, εγώ αυτό το βιβλίο γιατί δεν το είχα διαβάσει νωρίτερα. 

"Οι αρραβώνες του κυρίου Ιρ", Ζορζ Σιμενόν, μετ. Αργυρώ Μακάλωφ, εκδ. Άγρα, 2008, σελ. 189

"Ο Γάτος" , Georges Simenon

Αυτό που εντυπωσιάζει στον «Γάτο» του Ζωρζ Σιμενόν είναι η απλότητα της φόρμας, η απογύμνωση της ιστορίας από καθετί περιττό, η καθαρότητα με την οποία αντιμετωπίζονται οι δυο κεντρικοί χαρακτήρες. Το τελικό αποτέλεσμα είναι η ιστορία να ξεπηδά με όλη της τη δύναμη, να σε σπρώχνει να καταλάβεις την ιδιότυπη ικανότητα του ανθρώπινου είδους για ρουτίνα, δυστυχία και ευτυχία.

            Δυο εξηντάρηδες, ένας συνταξιούχος, χήρος εργοδηγός και μια χήρα, πάλαι ποτέ κόρη βιομηχάνου μπισκοτοποιίας παντρεύονται, σχεδόν χωρίς καλά να ξέρουν ο ένας τον άλλον. Η συμβίωση τους, δύσκολη από την αρχή, γίνεται αφόρητη όταν ο ένας υποπτεύεται τον άλλο πως σκότωσε το αγαπημένο του κατοικίδιο, ένα γάτο και έναν παπαγάλο. Παύουν να μιλούν μεταξύ τους, επικοινωνούν μόνον με κακόβουλα σημειώματα, κάθε πρωί ακολουθούν ο ένας τον άλλο στα μαγαζιά, ψωνίζουν χώρια, καθαρίζουν χώρια, τρώνε χώρια, αλλά κατασκοπεύουν ο ένας τον άλλο ακατάπαυστα, ζουν παράλληλα μέσα στο ίδιο σπίτι. Κι όμως αυτό είναι η ζωή τους και δεν θέλουν να αλλάξει.

            Χαίρομαι πολύ που διάβασα αυτό το καλαίσθητο μικρό βιβλιαράκι, είναι ένας θρίαμβος εμβάθυνσης, με μικρές ανεπαίσθητες λεπτομέρειες, εν ολίγοις ένα κομψοτέχνημα. 

 Υ.Γ. Η ανάρτηση του ναυτίλου είναι που με οδήγησε στην αγορά του βιβλίου.