Επισήμως παντρεμένη

Κάποτε ήμουν από αυτούς τους κλασικούς βιβλιοφάγους που διάβαζαν ό,τι πέσει στα χέρια τους αρκεί να είχε γράμματα μέσα, και την espresso να μου έδινες θα την διάβαζα από εξώφυλλο σε εξώφυλλο και μετά θα προχωρούσα παρακάτω. Έπειτα σιγά σιγά με τον καιρό, το γούστο μου άρχισε να ισορροπεί τα πράγματα κι αυτά που επαναλαμβάνονταν φρικτά να τα απορρίπτει. Έτσι γλίτωσα, πρώτον από τα αντρικά ευπώλητα τύπου Dan Brown, από τα γυναικεία ευπώλητα τύπου Ομηρόλη και από τα γυναικεία περιοδικά. Τώρα η κατάσταση μάλλον έχει αρχίσει να παραγίνεται, η προσοχή μου κρατιέται μονάχα αν κάτι είναι αυθεντικό, διαφορετικό, που αλλάζει το σχήμα του και το σχήμα μου. Με λίγα λόγια διακρίνω έναν ελιτισμό που ίσως να μου βγει σε κακό.

Οι στοίβες των περιοδικών στο σπίτι μου έχουν μειωθεί δραματικά, δεν αγοράζω πια συστηματικά σταυρόλεξα, και βαριέμαι να παρακολουθήσω τις λίστες με τα βιβλία φρέσκιας παραγωγής, η πιο σωστή λέξη είναι φοβάμαι. Φοβάμαι πως θα πρέπει εγώ να ξεχωρίσω την ήρα από το στάρι, ενώ με τα παλαιότερα υπάρχει πια μια άποψη κατασταλαγμένη, μια κοινή συλλογική συνείδηση που τα κατατάσσει. Όχι φυσικά πως έτσι δεν διαβάζω βιβλία που δεν είναι του γούστου μου, αλλά υπάρχει μικρότερη πιθανότητα λάθους. Χάνω τη φρεσκάδα μου και τον αυθορμητισμό μου, έτσι ίσως όπως χάνεται η πρώτη φλόγα του έρωτα. Είμαι πια επισήμως παντρεμένη.

Στην πορεία διακρίνω δυο κινδύνους. Ο πρώτος να βαρεθώ, αν και την πιθανότητα αυτή τη θεωρώ αμελητέα, είμαι άνθρωπος της βαθιάς σύνδεσης με τους ανθρώπους και τα πράγματα, δεν τα παρατάω για ψύλλου πήδημα. Και δεύτερον να αποσυνδεθώ από την πραγματικότητα, να  μπω στο ράφι του γεροπαράξενου αναγνώστη που διαβάζει μονάχα τα κλασικά αριστουργήματα γιατί μόνον τόσο χρόνο έχει. Αυτός ο κίνδυνος είναι ορατός πια και πρέπει να τον ξεπεράσω. Η φρεσκάδα που λείπει μπορεί να αποκατασταθεί, αν αρχίσω να είμαι κάπως πιο αναγνωστικά ριψοκίνδυνη ή να αγοράζω ξανά το cosmopolitan.

Δυο μέρες μόνο

Λοιπόν, δυο μέρες μόνο μείνανε μέχρι τα αποτελέσματα του εξαιρετικά σοβαρού αυτού ερωτηματολογίου. Για αυτό όποιος δεν απάντησε ακόμα, ας σπεύσει.... Η σχετική ανάρτηση εδώ

http://www.diavazontas.blogspot.gr/2012/06/blog-post.html

Η νόσος της καλής νοικοκυράς

Πάσχω από τη νόσο της «καλής νοικοκυράς». Μου το αποκάλυψε η Ντόρις Λέσσινγκ σε ένα βιβλίο γραμμένο πενήντα χρόνια πριν. Μικρές λεπτομέρειες της καθημερινότητας- αν έχουμε ψωμί, αν μας φτάνουν τα μακαρόνια, αν πληρώσαμε τον τάδε λογαριασμό, κι έπειτα της δουλειάς, αν έκανα το τάδε τηλέφωνο, παρήγγειλα το δείνα φάρμακο- καταβροχθίζουν την καθημερινότητά μου, γίνονται σκοπός ζωής χωρίς καν να το καταλάβω. Είναι μια νόσος κατεξοχήν των γυναικών, αν και μπορώ να φανταστώ δυο τρεις άντρες στον περίγυρο μου που πάσχουν από αυτή, και έχει τη δύναμη να σε κατακερματίσει. Αν αφεθώ στη γοητεία της μια νύχτα αγρύπνιας, τότε θα αναμασώ από την αρχή τη λίστα για το χασάπη, την παραγγελία στο φαρμακείο,  το τι ακριβώς θα πω στην κομμώτρια για το πώς θέλω τα μαλλιά μου. Κι όλα αυτά τα ασήμαντα τα νιώθω να βαραίνουν στον αυχένα μου, μαζί με τα σημαντικά –θα είναι καλά το παιδί, θα τα καταφέρουμε οικονομικά, θα γίνει καλός άνθρωπος ο γιος μου, είμαι καλός άνθρωπος εγώ, είμαι ευτυχισμένη; - και να με γερνάνε. Φοβάμαι πως στα άκρα, αυτή η νόσος σε οδηγεί στα σαράντα σου στα αντικαταθλιπτικά.

Στον αντίποδα, έχω μια-δυο ώρες το πρωί, που δε σκέφτομαι τίποτα. Πίνω τον καφέ μου, όλοι κοιμούνται κι εγώ γράφω. Γράφω το βιβλίο μου, γράφω διηγήματα, κείμενα για αυτό το blog κι άλλα που τα καταχωνιάζω σε κουτιά κάτω από το γραφείο μου. Αυτές τις ώρες είναι οι λεπτομέρειες της ζωής των άλλων που με αφορούν. Ξεκίνησα να γράφω ως έφηβη μάλλον για να απαλύνω τη μοναξιά μου. Συνέχισα να γράφω γιατί η λογοτεχνία είναι το βασικό μου ενδιαφέρον σε αυτή τη ζωή. Και κατέληξα να γράφω στα 34 μου για να ξαναβρώ τη μοναξιά μου, όχι όμως μέσα στα σκοτάδια της νύχτας, όπου ρυθμίζεται κι η κάθε μικρή ασήμαντη στιγμούλα της καθημερινότητας, αλλά στο πρώτο φως της αυγής∙ μια μοναξιά λυτρωτική, εγωιστική σχεδόν, που σπάνια θυσιάζω για να φτιάξω τον νεροχύτη.

Ερωτηματολόγιο για τα βιβλία

                    

Update :  η ψηφοφορία θα κρατήσει ως τις 12 το βράδυ του Σαββάτου 9-6-2012  

   Κανόνες:

1.  Πείτε την αλήθεια, σιγά το πράγμα
2.  Εάν επιθυμείτε κάτι σοβαρό και επιστημονικό προχωρήστε στο επόμενο blog
3. Όπου σας ζητούν ποσοστό δώστε το, μην είστε ντροπαλοί.
4. Μπορείτε πάντα να προσθέσετε την δική σας απάντηση
5. Αν μαζευτούμε πολλοί, θα βγάλω αποτελέσματα και θα είστε περήφανοι που πήρατε μέρος.

    1)     Περίπου πόσα βιβλία διαβάζετε το χρόνο;

Α. Κανένα

Β. 1-5

Γ. 5-20

Δ. 20-50

Ε. 50 και άνω

2)   Τί είδος βιβλίων διαβάζετε και σε ποιό ποσοστό;

                       

 Α. Μυθιστορήματα

 Β. Δοκίμια

 Γ. Ποίηση

 Δ. Κόμικς       

 Ε. Οδηγούς (ταξιδιωτικούς, κηπουρικής, αυτοβελτίωσης κτλ)

 Στ. Για το σχολείο, τη δουλειά

    3)     Πάνω στο κομοδίνο σας βρίσκονται (άμα θέλετε μπορείτε να βάλετε και ποσοστό) :

Α. Τίποτα

Β. Προφυλακτικά και κινητό

Γ. Διάφορα βιβλία διαβασμένα ή μη

Δ. Διάφορα περιοδικά

Ε. Όλα τα παραπάνω και το αρκουδάκι μου

   4)     Πόσες φορές έχει παραπονεθεί κάποιος στο σπίτι για την κατάσταση της βιβλιοθήκης σας;

Α. Ποτέ, δεν έχω βιβλιοθήκη

Β. Μια φορά

Γ. Κάποιες φορές την εβδομάδα η μαμά μου

Δ. Κάθε μέρα, ο άντρας μου

     

    5)     Βιβλία στο σπίτι μου υπάρχουν:

Α. Στα ράφια πάνω από το γραφείο μου

Β. Στο κομοδίνο και στην κρεβατοκάμαρα μου

Γ. Στο μπάνιο

Δ. Στην κουζίνα(κυρίως μαγειρικής)

Ε. Πουθενά

Στ. Παντού

      6)     Όταν μπαίνω σε ένα βιβλιοπωλείο

Α. Αγοράζω χαρτικά, άντε και καμιά κάρτα γενεθλίων

Β. Αγοράζω κατά κανόνα το βιβλίο της βιτρίνας (Συνήθως είναι ή της Μαντά ή της Δημουλίδου, ενίοτε και Dan Brown όταν έχω κέφια)

Γ. Ξέρω τι θέλω από πριν και έχω λίστα

Δ. Ξέρω τι θέλω, αλλά καταλήγω να πάρω κι άλλα τόσα

Ε. Δεν ξέρω τι θέλω, αλλά δεν βγαίνω με λιγότερα από 5

Στ. Οι υπάλληλοι με ξέρουν με το μικρό μου όνομα, τα βιβλία με περιμένουν έτοιμα στη στοίβα τους, πληρώνω με δόσεις, και μου κάνουν ειδική έκπτωση.

7) Πόσα αδιάβαστα βιβλία έχετε στη βιβλιοθήκη του σπιτιού σας;

Α. Κανένα

Β. Όλα, δεν είναι δικά μου

Γ. 1-2, τα επόμενα στη λίστα για διάβασμα

Δ. 5-10, τα επόμενα στη λίστα για διάβασμα

Ε. Πάνω από 10 εννοείται, κι αν καμιά νύχτα έχω αϋπνία και δεν μου αρέσει αυτό που διαβάζω;

8) Πώς αποφασίζετε να αγοράσετε ένα βιβλίο και σε ποιό ποσοστό:

Α. Επιτόπου στο βιβλιοπωλείο, αν μου αρέσει το οπισθόφυλλο και το εξώφυλλο

Β. Διαβάζω κριτικές σε εφημερίδες και περιοδικά

Γ. Διαβάζω κριτικές σε blog

Δ. Αν μου άρεσαν τα προηγούμενα του συγγραφέα

Ε. Το συζητάω με τους φίλους μου

Στ. Μου τα προτείνει ένας συγκεκριμένος φίλος μου που ξέρει, εγώ δεν πολυασχολούμαι

9) Τι είναι αυτό που κάνει ένα βιβλίο άξιο ανάγνωσης και σε ποιό ποσοστό:

Α. Η πλοκή

Β. Οι χαρακτήρες

Γ. Η γλώσσα και το ύφος

Δ. Οι ιδέες και τα μηνύματα

Ε. Το αν και κατά πόσον μπορεί να αλλάξει τον κόσμο μου

10) Ένα βιβλίο είναι πέντε εβδομάδες στις λίστες των ευπώλητων:

Α. Δεν το αγοράζω που να χτυπιέται καταγής και να φωνάζει θέλω θέλω

Β. Το αγοράζω αμέσως, τόσοι άνθρωποι κάτι θα ξέρουν

Γ. Θα το αγοράσω μονάχα αν μου κινήσει το ενδιαφέρον

Δ. Θα το αγοράσω για να μπορώ να το θάψω μετά λόγου γνώσεως.

  

  

Game of Thrones

Υποψιάζομαι πως ο μέσος βιβλιόφιλος που σκέφτεται σοβαρά τον εαυτό του ως τέτοιο δεν θα ήθελε να χαραμίσει αναγνωστικό χρόνο στο Game of Thrones του G.R.R. Martin. Τα βιβλία είναι ογκωδέστατα και μάλλον έχουν λίγα να προσθέσουν στον ψαγμένο αναγνώστη που προσπαθεί να χωρέσει όλο και περισσότερα αξιόλογα διαβάσματα στα πεπερασμένο χρόνια της ζωής του. Ως εδώ όλα πολύ ωραία και κουλτουριάρικα. Τί γίνεται όμως με την τηλεοπτική σειρά;

Η τηλεοπτική σειρά είναι η κορυφαία από αυτές που έχω παρακολουθήσει τα τελευταία χρόνια. Δεν ήμουν ποτέ οπαδός του fantasy, όπως μάλλον θα έχετε μαντέψει από τα αναγνωστικά μου γούστα, όμως εδώ μιλάμε για σφιχτοδεμένη πλοκή με πολιτικές αποχρώσεις, ολοκληρωμένους χαρακτήρες που μπαίνει στον κόπο κάποιος να τους στήσει κι έπειτα να τους… δολοφονήσει, και πάνω από όλα ένα φαντασιακό περιβάλλον πέρα από κάθε φαντασία.

Στο βασίλειο του Westeros, όπου οι εποχές έχουν τρελαθεί και κρατάνε ολόκληρα χρόνια, βρίσκονται στο τέλος ενός μακρού καλοκαιριού και περιμένουν έναν επίσης μακρόχρονο χειμώνα.  Ο βασιλιάς σκοτώνεται, στο θρόνο κάθεται ο υπερφίαλος, σαδιστής δεκαεξάχρονος  γιος του και από τις αντίπαλες φατρίες ένα σωρό άνθρωποι που θεωρούν πως έχουν το δικαίωμα ξεκινούν να μαζεύουν στρατούς και αυτοανακηρρύσονται βασιλιάδες. Ταυτόχρονα μια ξανθιά διεκδικήτρια του θρόνου παντρεύεται έναν βασιλιά των άγριων καβαλάρηδων.

H πλοκή ακούγεται μοβόρα και πολεμική και σε ένα βαθμό είναι. Όπως επίσης είναι πολύ σεξουαλική και βίαιη. Όμως αυτό που ξεχωρίζει τη σειρά είναι οι χαρακτήρες∙ δεν είναι- ούτε καν οι πιο μικροί κι ασήμαντοι- σχηματικοί, είναι ζωντανοί, παλλώμενοι κι ας καταλήγουν παλουκωμένοι. Κι επειδή ποτέ δεν ξέρεις πότε θα σου πεθάνει ο πρωταγωνιστής σου, ένα έχω να πω περιμένοντας το δεύτερο season finale : «Κάτω τα χέρια από τον Τύριον.»

"Τεχνητή αναπνοή", Ricardo Piglia

Η «Τεχνητή αναπνοή» του Ρικάρντο Πίλια είναι ένα φιλοσοφικό μυθιστόρημα, γραμμένο σε μεγάλο βαθμό στη μορφή επιστολών που βρίθει αναφορών σε λογοτεχνικά και φιλοσοφικά έργα. Καταλαβαίνω την αξία του χωρίς πλήρως να μπορώ να το εκτιμήσω γιατί μου λείπει η γνώση- πολύ λίγα από τα φιλοσοφικά κείμενα έχω διαβάσει και όχι αρκετά από τα λογοτεχνικά για να μπορέσω να φτάσω σε ασφαλή συμπεράσματα.

Η υπόθεση έχει ως εξής, ένας άντρας γράφει ένα μυθιστόρημα για τη ζωή του θείου του που είναι εξαφανισμένος. Αρχίζει να λαμβάνει επιστολές από τον εν λόγω θείο μετά τη δημοσίευση, όπου η ιστορία όπως συμβατικά την ήξερε ανασκευάζεται, η ζωή αναλύεται με διαφορετικούς όρους. Ο θείος του ζητά να τον συναντήσει, όμως όταν φτάνει στην πόλη με το τρένο δεν βρίσκει παρά τον Πολωνό φίλο του, δεινό σκακιστή και φιλόσοφο. Η βραδιά καταλήγει ένας μονόλογος του Πολωνού, μια ανασκευή σχεδόν όλων των μεγάλων φιλοσόφων του αιώνα μας. Στην πορεία εμπλέκεται  ο Χίτλερ με τον Κάφκα.

Κρατώ από τούτο το βιβλίο δυο σκέψεις:

«Πρέπει κανείς να σκέφτεται ενάντια στον εαυτό του και να ζει σε τρίτο πρόσωπο»

«Πάντοτε για το θάνατο μιλώ, ποτέ δεν καταφέρνω να πεθάνω»

Πιστεύω πως και οι δυο θα με συντροφέψουν καλά όσο θα αναμασώ τα υπόλοιπα που έμαθα, κι αυτά που με τον καιρό θα μαντέψω, τα βράδια όσο σκέφτομαι τις υπόλοιπες λέξεις του συγγραφέα. Κι ίσως με τον καιρό σχηματίσω και άποψη.

"Τεχνητή αναπνοή", Ρικάρντο Πίλια, μετ. Έφη Γιαννοπούλου, εκδ. Καστανιώτη, 2004