Συνέντευξη της Καρολίνας Μέρμηγκα στις 6μ.μ. στον AmagiRadio

Καλημέρα, καλημέρα. Κλήρωση και εκπομπή σήμερα, δύο σε ένα, όπως κάθε Κυριακή. Μαζί μας ζωντανά στο Διαβάζοντας@amagi θα είναι η Carolina Merminga για να μιλήσουμε για τι άλλο, για λογοτεχνία.
Κληρώνουμε:
3 αντίτυπα "Συγγενής", Καρολίνα Μέρμηγκα
3 αντίτυπα "Σήμερα δεν θα πεθάνω", Καρολίνα Μέρμηγκα, όλα ευγενική προσφορά από τις Εκδόσεις Μελάνι. Για να λάβετε μέρος στην κλήρωση πρέπει να σχολιάσετε σε τούτο δω το ποστ από τώρα και ως το πέρας της εκπομπής, κατά τις 7:50μ.μ.

Μην μας χάσετε 6μ.μ. στον www.amagi.gr

Η προηγούμενη εκπομπή μας με τον Τάκη Θεοδωρόπουλο είναι εδώ:

"Χασάπης", Alina Reyes

Ακραία ερωτικό, να το πούμε έτσι και να καθαρίσουμε, υπερβολικά αισθησιακό, υπέρμετρα σεξουαλικό, ένα βιβλίο που σου ψιθυρίζει στο αυτί, όπως ακριβώς ο χοντρός χασάπης στην νεαρή σπουδάστρια των καλών τεχνών που δουλεύει στο χασάπικο για το καλοκαίρι.

      Η σάρκα του βοδιού μπροστά μου,ήταν η ίδια με του βοδιού που μηρύκαζε στο λιβάδι, μόνο που τώρα την είχε εγκαταλείψει το αίμα, αυτός ο ποταμός που φέρνει και μεταφέρει τη ζωή· εδώ μένουν μόνο λίγες σταγόνες, σαν χάντρες πάνω σ' ένα λευκό χαρτί. 
      Κι ο χασάπης που μου μίλαγε όλη μέρα για σεξ ήταν κι αυτός φτιαγμένος από την ίδια σάρκα, μόνο που αυτή ήταν ζεστή και μαλακιά κι αλλού σκληρή· ο χασάπης είχε κι αυτός τα καλά και τα δεύτερα κομμάτια του, απαιτητικά, άπληστα να αναλώσουν τη ζωή τους και να μετατραπούν σε κρέας. Το ίδιο συνέβαινε και με την δική μου σάρκα που την ένιωθα να φουντώνει με τα λόγια του χασάπη.

The Dream of the Fisherman’s Wife

Η νεαρή γυναίκα που σιχαίνεται τον χοντρό χασάπη και τα ωμά κρέατα, αλλά ταυτόχρονα νιώθει την έλξη για κάτι τόσο ακραιφνώς σεξουαλικό και σωματικό, είναι ιδανική αφηγήτρια. Μια γυναίκα που δεν ξέρει ακόμα το κορμί της, αλλά το νιώθει να ανθίζει, που έχει ξεπαρθενιαστεί με ένα όμορφο αλλά άπειρο αγόρι που στον έρωτα σκέφτεται μόνον τον εαυτό του και την δική του απόλαυση. Η λαγνεία που κερδίζει τον ρομαντισμό ή μάλλον ο ρομαντισμός στην έξαψη του πάθους. Το σώμα που επιβάλλεται στο πνεύμα.

    Ντανιέλ! Σήμερα το απόγευμα, χωρίς αμφιβολία θα πάω στον χασάπη. Αυτό δεν αλλάζει τίποτα, μόνο εσένα αγαπώ. Αλλά ο χασάπης είναι ένας διεστραμμένος, δεν θέλω να με ονειρεύεται άλλο.

Ο λόγος τέλος πάντων που ο έρωτας δεν είναι φιλία, και το σεξ δεν είναι άσκηση, και το κορμί των ενηλίκων διαφέρει από των παιδιών, κι οι ορμόνες που ακούγονται δεν σε αφήνουν να ησυχάσεις, μέχρι να υποταχτείς στο κάλεσμά τους, να αφήσεις το μυαλό να υποταχτεί στην έξαψη και να ξεφύγεις.

    Όταν ο χασάπης θα μπει μέσα στο σώμα μου, Ντανιέλ, εμείς οι δυο θα έχουμε πεθάνει και θα μείνουν μόνον οι όμορφες ώρες της μελλοντικής μου λύπης. Ο χασάπης με την καλοακονισμένη λάμα του θα σκίσει την κοιλιά μου και θα φύγουμε από την κοιλιά όπου φωλιάζαμε, δεν θα έχουμε πια αρκετή αγάπη στα χέρια μας για ν' αγγιχτούμε και πάλι θα σκίζουμε ο ένας τον άλλο κι εγώ θα σε κλαίω. 

                                                                 

                                                                                                       Κατερίνα Μαλακατέ

"Χασάπης", Αλίνα Ρέγες, μετ. Γιάννης Εμίρης, εκδ. Εξάντας, 1990, σελ. 65


















Υ.Γ. 42 Το βιβλίο βρέθηκε στο ποστ των παράδοξων τίτλων, κι από κει μου είπε για αυτό το λεμονάκι. Μου το δάνεισε, εγώ δανείστηκα την εικονογράφηση από το το ποστ της κι όλα πήραν τον δρόμο τους.  

Από τα 7 στα 8.

Σήμερα το blog κλείνει τον έβδομο χρόνο λειτουργίας και περπατά στον όγδοο. Το blog φταίει. Το άνοιξα για να μετριάσω λιγάκι την άβυσσο της μοναξιάς μου. Είμαι πολύ κοινωνικός άνθρωπος. Το άνοιξα για να μιλήσω με όμοιους μου. Πάντα μιλούσα με όλους τους άλλους. Αυτό σε γενικές γραμμές το κατάφερα.

Τι άλλο κατάφερα δεν ξέρω. Γιατί τα επτά αυτά χρόνια ήταν σημαντικά για την ζωή μου έτσι κι αλλιώς και θα ήταν κρίμα να χρεώσουμε στον blog όλους τους λογαριασμούς που έκλεισα ή άνοιξα από τα 30 ως τα 37 μου. Ξέρω πως μέσα από το blog αυτοπροσδιορίστηκα χωρίς φόβο. Ξέρω πια πως ήμουν, είμαι- και πιθανότατα θα είμαι- αναγνώστρια. Η σχέση μου με τα βιβλία δεν ξεκινά βέβαια επτά χρόνια πριν· ξεκινά πριν τριάντα. Άργησα να μάθω να διαβάζω και να γράφω, όμως από την δευτέρα δημοτικού και μετά δεν έκανα τίποτε άλλο. Αδιάλειπτα ή σχεδόν.

Είμαι αδηφάγος αναγνώστρια. Περνάω περιόδους που διαβάζω κάθε μέρα κι άλλο βιβλίο. Άλλες πάλι που δεν διαβάζω τίποτα. Γράφω για τα βιβλία που διαβάζω άλλοτε ολόκληρα κατεβατά κι άλλες φορές τρεις αράδες. Δεν είμαι «κριτικός λογοτεχνίας» και ομολογουμένως δεν θα ήθελα να γίνω. Δεν είμαι φιλόλογος. Είμαι φαρμακοποιός. Έκανα μεταπτυχιακό στην χημεία φυσικών προϊόντων. Το ερευνητικό μεταπτυχιακό μου έδωσε την δυνατότητα να χρησιμοποιήσω όλες τις γνώσεις που πήρα μέσα στις βιβλιοθήκες. Πέρα από την δουλειά εργαστηρίου οι περισσότεροι δεν μπορούσαν να αρθρώσουν δυο κουβέντες, να βρουν βιβλιογραφία, να κάνουν βιβλιογραφική αναφορά. Εγώ μπορούσα και πάντοτε μπορώ. Γιατί μεγάλωσα μέσα σε μια βιβλιοθήκη, γιατί η δική μου καρτέλα στην βιβλιοθήκη του σχολείου ήταν και θα είναι η μεγαλύτερη.

Τα παιδιά στο σπίτι λένε το «βιβλίο της μαμάς», κι ας είναι του μπαμπά. Τα παιδιά μου ζούνε σε ένα σπίτι γεμάτο βιβλία, θεωρούν αυτονόητο πως μες στην μέρα θα διαβάσουμε μια ιστορία, θα δούμε μια ιστορία, θα φτιάξουμε μια ιστορία. Από κει ξεκινούν όλα, από την ιστορία. Πάντα μου άρεσε να φτιάχνω ιστορίες. Κάποιες τις κάνω βιβλία, κάποιες τις έκαναν άλλοι βιβλία για μένα, με τους υπόλοιπες τυραννώ τον εαυτό μου και τους γύρω μου.

Από το blog ξεπήδησαν κι άλλα, η ραδιοφωνική εκπομπή στον www.amagi.gr κάθε Κυριακή, το βιλιοπωλείο-καφέ Booktalks, κληρονομιά και προίκα μιας καινούριας ζωής. Η έκδοση του «Κανείς δεν θέλει να πεθάνει» το 2013 και η επικείμενη έκδοση του «Σχεδίου» τώρα την άνοιξη. Δεν ξέρω αν αυτά θα υπήρχαν ή όχι αν δεν είχα την έμπνευση να ξεκινήσω ένα βιβλιοφιλικό ιστολόγιο ένα βράδυ και να γράψω την πρώτη του ανάρτηση την επόμενη το μεσημέρι. Έκτοτε δεν σταμάτησα ποτέ να ανανεώνω το blog.Τότε στην αρχή το φόντο του ήταν μαύρο, από τον δεύτερο χρόνο όμως και μετά, το φόντο ήταν σχεδόν πάντα άσπρο και μες στα χρόνια δεν άλλαξε πολύ.

                                                                                Κατερίνα Μαλακατέ

"Συγγενής", Καρολίνα Μέρμηγκα

Ένα εκπληκτικό μυθιστόρημα που διερευνά με ενάργεια τους οικογενειακούς δεσμούς- αίματος και μη- έγραψε η Καρολίνα Μέρμηγκα. Το βιβλίο, με τον εξαιρετικά εύστοχο τίτλο, «Συγγενής», πραγματεύεται θέματα που ήδη μας απασχολούν, όπως το θεσμό της οικογένειας, την μονογαμία, την υιοθεσία, αλλά και άλλα που θα μας απασχολήσουν ακόμα περισσότερο στο μέλλον, όπως η τεχνητή γονιμοποίηση και τα κατεψυγμένα έμβρυα. Όλο αυτό γίνεται με μεγάλη αφηγηματική μαεστρία, τόσο που εν πολλοίς, ο αφηγηματικός τρόπος της συγγραφέως μου θύμισε αγγλοσαξονική κι όχι ελληνική λογοτεχνία, σαν να διάβαζα ΜακΓιούαν.

Κεντρικοί ήρωες ένα ζευγάρι, η Αλεξάνδρα και ο Μιχάλης, που αναλαμβάνουν εναλλάξ τον ρόλο του αφηγητή. Μας μιλούν για τον γάμο τους, που δεν προέκυψε από μεγάλο ερωτικό πάθος αλλά συνειδητή απόφαση για το πόσο ταιριαστοί είναι ως άνθρωποι. Μας λένε για το πώς καθρεφτίζονται ο ένας μέσα στον άλλο, κι αυτό είναι η βασική συγκολλητική τους ουσία, πως δεν κρύβονται, είναι αυτόπτες μάρτυρες ο ένας της ζωής του άλλου. 

Από την πρώτη κιόλας σκηνή ο Μιχάλης μαθαίνει κάτι που τον συνταράσσει, έχει μια κόρη μεγάλη από τον πρώτο του έρωτα στην Νομική Σχολή. Προσπαθεί να γνωρίσει αυτή την τριαντάχρονη γυναίκα, ανακαλύπτει πάνω της στοιχεία του εαυτού του, προβάλλει το εγώ του. Και φυσικά, μέσα από αυτή τη διαδικασία, την ερωτεύεται.

Η Αλεξάνδρα από την άλλη, προσπαθεί να διαχειριστεί την νέα κατάσταση, ενώ ταυτόχρονα βοηθά μια φίλη που θέλει κάτι ανήκουστο: ζητά, μιας και η κόρη της πέθανε από λευχαιμία, να δώσει σε παρένθετη μητέρα τα κατεψυγμένα έμβρυα που είχε φυλάξει πριν πεθάνει, και να μεγαλώσει εκείνη το εγγόνι της που θα προκύψει. Πέφτει όμως πάνω στην άρνηση του πρώην γαμπρού της, που διατείνεται πως είναι δικαίωμά του να επιλέξει αν θέλει ή όχι να γίνει πατέρας από την πεθαμένη του γυναίκα. 

Πολλά τα ηθικά διλήμματα, ακόμα περισσότερες οι υπόγειες αιχμές για την οικογένεια, για τον ποιον θεωρούμε και ποιον όχι γιο, κόρη, πατέρα, μητέρα, άντρα. Τι είναι τέλος πάντων οι δεσμοί μας, αίματος ή αγάπης, ή και τα δύο. Προβάλλει πάνω από όλα ο θεσμός του γάμου και της μονογαμικής μακροχρόνιας σχέσης για να ρίξει φως στο πώς περνούν οι ζωές των ανθρώπων. Ματαιωμένα ως επί το πλείστον.

Μας τα λέει η Αλεξάνδρα μόλις αναλαμβάνει την αφήγηση:

Πολλοί μου λένε ότι ο Μιχάλης κι εγώ μιλάμε με τον ίδιο τρόπο. Υποθέτω πως μετά από κάποια χρόνια τα ζευγάρια μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά αυτή η συγκεκριμένη ομοιότητα, αν αληθεύει, με ενοχλεί. Καμιά φορά, όταν μου λέει κάτι, αναρωτιέμαι αν θα το έλεγα κι εγώ, αν θα το έλεγα έτσι. Δεν ξέρω, είναι ένα από τα πολλά που ακόμα δεν μπορώ να καταλάβω και μάλλον δεν θα καταλάβω ποτέ.

Γιατί ποτέ δεν πίστεψα στη σοφία της ωριμότητας και στην αυτογνωσία που υποτίθεται ότι φέρνει ο χρόνος. Ο χρόνος μας κάνει δούλους, αυτό είναι όλο. Δούλους στην συνήθεια, που είναι από τα πολλά του μπάσταρδα. Η συνήθεια μας κάνει να δεχόμαστε αυτά που στα νιάτα μας δεν θα δεχόμασταν ποτέ, η συνήθεια μας κάνει να ζούμε όπως ζούμε. Καμιά φορά η συνήθεια μας κάνει να αγαπάμε.

Ο Μιχάλης και η Αλεξάνδρα αν και χωριστά διατείνονται πως είναι πολύ διαφορετικοί, στην πράξη πολλές φορές λένε τα ίδια πράγματα. Και αυτό είναι ένα από τα πιο ενδιαφέροντα κομμάτια του βιβλίου, που δικαιώνει την επιλογή των δυο πρωτοπρόσωπων αφηγητών και δίνει την εντύπωση ενός εξαιρετικά λεπτοδουλεμένου μυθιστορήματος. Αυτή η διαφορά αλλά και η ομοιότητα στις δύο φωνές, κάνει το βιβλίο ρουφηχτό, δεν θέλεις και δεν το αφήνεις από τα χέρια σου. Όχι μόνον γιατί θες να δεις τι θα γίνει παρακάτω, αλλά γιατί όπως συμβαίνει συχνά, αισθάνεσαι ταύτιση με τους ήρωες και τα λεγόμενά τους, κλείνεις πού και πού την σελίδα για να νιώσεις το δικό σου συναίσθημα, να στοχαστείς πάνω σε αυτό που αφορά εσένα. 

Με αφορμή ένα πολύ επίκαιρο θέμα, αυτό της τεχνητής γονιμοποίησης, της κατάψυξης εμβρύων, την επιστήμης που μπορεί πια να υπαγορεύει και τους δεσμούς μας, η Καρολίνα Μέρμηγκα φτιάχνει ένα διαχρονικό μυθιστόρημα για τις ανθρώπινες σχέσεις και ταυτόχρονα ένα από τα καλύτερα βιβλία που διάβασα μέσα σε αυτόν τον χρόνο.  

"Συγγενής", Καρολίνα Μέρμηγκα, εκδ. Μελάνι, 2013, σελ.214

"Ο πιο παράδοξος τίτλος vol2" της Κωνσταντίνας Μ.

Το ακόλουθο άρθρο περιέχει τίλους βιβλίων που μας έμειναν χαραγμένοι στο μυαλό για διάφορους λόγους. Μπορεί να πέρασαν δυο μήνες από το πρώτο μέρος... Δεν έχει σημασία το ότι πέρασαν δυο μήνες από το πρώτο μέρος. Οι παράδοξοι τίτλοι συσσωρεύτηκαν , κατηγοριοποιήθηκαν και είναι έτοιμοι για παρουσίαση. Σας ευχαριστώ όλους για την συνεργασία και το υλικό που μου δώσατε. :)

“Ο κόσμος της Σοφίας: Φιλοσοφικές αναζητήσεις...ή και όχι”: 

Η κατηγορία αυτή περιέχει τίτλους οι οποίοι σε κάνουν να σκεφτείς, να αναζητήσεις ή απλά να πονοκεφαλιάσεις και να μισήσεις τον κόσμο γύρω σου.

• Από που έρχονται τα σώβρακα – Τζ.Μπένετ
• Κανείς δεν θέλει να πεθάνει – Κ.Μαλακατέ (κάποιος σε ανέφερε Κατερίνα, οπότε δεν θα γλίτωνες :P)
• Το τετράγωνο των Βερμούδων και άλλα ανωφελή διηγήματα – Ν.Πλατής
• Ο σκουληκοσκανδαλιάρης και το πλαγκτόν – Μπ.Βιάν
• Το ουράνιο τόξο της βαρύτητας - Τ.Πυντσον
• Ναρκοληψία στο λυκόφως της Μπελ Επόκ – Σ.Ντάκος
• 50 νευρώσεις των φαγκρή – Ν.Λαναράς
• Παραλλαγές πάνω στην τέχνη της φυγής και ένα αποτυχημένο ριτσερκαρ – Ι.Ιωαννίδης
• Η κότα που ονειρευόταν να πετάξει - Sun-mi Hwang
• ...Και ύστερα ήρθες και μ'έλυσες – Κ.Ανάν
• Μαλλιά κουβάρια την Παρασκευή – K. Jacobs
• Ό,τι απέμεινε από έναν Ρεμπραντ που σχίστηκε σε μικρά πολύ κανονικά τετραγωνάκια και πετάχτηκε στο αποχωρητήριο. Η παράξενη λέξη... - J.Genet (την επόμενη φορά προτείνω να βάλεις το περιέχομενο του βιβλίου σαν τίτλο) 

“Η ζωή εδώ τελειώνει”:

Απόγνωση, πόνος, μίσος για τον πλησίον και άλλες εκφράσεις καθημερινής μαυρίλας,κυνικότητας και μηδενισμού.

• Τα παλληκάρια τα καλά σύντροφοι τα σκοτώνουν - Β.Τζανακάρης
• Πέρα από το σημείο αυτό το εισητήριο σας δεν ισχύει πια – Γκ. Ρομαιν (θέμα βιβλίου: η αντρική κλιμακτήριος)
• Στον καιρό της ανδρικής εμμηνόπαυσης – Ν.Σαλτερής (είδος βιβλίου: αστυνομικό -καμία σχέση με την αντρική κλιμακτήριο)
• Θα φτύσω στους τάφους σας – Μπ.Βιάν
• Στον καταψύκτη του Χάνσελ και της Γκρέτελ – Κ.Κ.Μοίρης
• Μόνο τα θηλυκά κουνούπια εκδικούνται- Α.Παρισιάδης
• Οι νεκροί περιμένουν – Δ.Σωτηρίου
• Ο διάβολος με το κηροπήγιο – Τ.Λειβαδίτης
• Ο χασάπης – Α.Ρέγιες

“Σχήμα λόγου”:

Συγκάτοικοι είμαστε όλοι στην τρέλα ...της ονοματοδοσίας. Προτείνω να δοκιμάσετε να κάνετε εικόνα στο μυαλό σας τους παρακάτω τίτλους.

• Θεσπέσιο πτώμα – P.Brite
• Αλμυρά Ευλογημένα Βλέμματα – Β. Παπαδοπούλου
• Η βιομηχανία του σεξ και του τηγανητού ψαριού – E.Pierrat
• Κλειδωμένα λόγια – Μ.Γιαννούλη
• Η μοναξιά είναι από χώμα – Μ.Βαμβουνάκη
• Ο ηλεκτρικός Μικελάντζελο – Σ.Χολ
• Κοιμισμένοι μέσα στις βατραχοπιτζάμες – Τ.Ρόμπινς
• Αύγουστος παρά δέκα – Χ. Κούτρα
• Το ουράνιο talkshow – Κ.Ανάν

“Sex sells...”:

...but who's buying?
Everyone! Εδώ οι καλοί παρεξηγήσιμοι τίτλοι!

• Games you can play with your pussy - I.Alterman (για γάτες)
• The missionary position – C.Hitchens (περι μητέρας Τερέζας)
• Σεξ; Καν'το μόνος σου – G.Covatta
• Ολόγυμνη με ψυχικές χειροπέδες – Β.Πιτσιλαδή
• Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά – Τζ. Φόερ
• Ο χαρτοκόπτης της ηδονής – Μ.Θεοχάρη

“Οικογενειακές ιστορίες:

Τίτλοι που θα ήθελε να έχει γράψει ο Ριντλευ Σκοτ.

• Είμαι κόρη της Μήδειας, όχι της Γκρεις Κέλι – Ε.Νόμπελη-Φαραζή
• Τον άνδρα σου κεράτωνε και μάγια μην του κάνεις – Χ.Δημουλίδου
• Ο εκατοντάχρονος που πήδηξε από το παράθυρο και εξαφανίστηκε – Γ.Γιουνανσον
• New ways to kill your mother – C.Toibin
• Πες μου να έρθω κι όλα τ'αφήνω...αλλά πες το μου – Α.Εσπινόσα
• Ο Θεός άργησε πολύ – Σ.Κραββαρίτη

Είμαστε ο,τι τρώμε:

Παρ'ολα αυτά δεν θα ήθελα να είμαι κάτι από τα παρακάτω:

• Θανάσιμη μοτσαρέλα – N.Fairbanks
• Τηγανητές γοργόνες – Π.Ρίζος
• Κρέας από σταφύλι – Σ.Σκαλίδη (ανάγνωσμα για vegan)
• Η αηδονόπιτα – Ι.Ζουργός
• Ιδανική μέρα για μπανανόψαρα – Τζ. Σάλιντζερ
• Πολύ βούτυρο στο τομάρι του σκύλου – Γ.Σκαμαπρδώνης
• Τα ουγγρικά ψάρια – Γ.Πλιώτας (η Ουγγαρία δεν βρέχεται απο θάλασσα)
• Μου σερβίρετε ένα βασιλόπουλο παρακαλώ; - Λ.Ζωγράφου (ο κανιβαλισμός για το τέλος)

“Το ζουμε στα στενά”:

Αν αυτοί οι τίτλοι ήταν άνθρωποι, θα ήταν οι νταήδες της γειτονιάς.

• Το μόνο που με νοιάζει είναι να ξύνομαι στην μασχάλη – Τσ.Μπουκόσφκι
• Οι τελευταίοι φανατικοί της στρωματσάδας – Στ.Ιντζες

Τελευταίο και καλύτερο, ένα βιβλίο που είναι μοναδικό στο είδος και την κατηγορία του.

                                                                                                   Κωνσταντίνα Μ.



Υ.Γ. 42 Το μέρος Α εδώ

«Αντίο, γλυκιά μου», Raymond Chandler

Ο Ρέημοντ Τσάντλερ είναι τόσο στενά συνυφασμένος με τον Φίλιπ Μάρλοου που δεν μπορείς να σκεφτείς τον έναν δίχως τον άλλο. Ο Μάρλοου είναι αρχετυπικός ιδιωτικός ντετέκτιβ, με το καπέλο, το ποτό, το τσιγάρο, την ακραία μοναχικότητα, την αντοχή στις κακουχίες και τις μπουνιές και φυσικά την έξη του από τα ωραία κορίτσια, που συχνά τον κάνει προς στιγμήν «τυφλό» στην φαυλότητά τους. 

Το «Αντίο γλυκιά μου» είναι ένα χαρακτηριστικό βιβλίο του είδους, ξέρεις καλά πως στο τέλος το καλό θα νικήσει κι ας έχει φάει πολλές κλωτσιές και μπουνιές στην πορεία. Ίσως να έχει αφήσει κι έναν δυο νεκρούς πίσω του, αλλά συνήθως θα είναι παράπλευρες απώλειες δευτερεύοντων χαρακτήρων. Σε αυτό το βιβλίο ο Μάρλοου γίνεται, παρά τη θέλησή του, αυτόπτης μάρτυρας της δολοφονίας ενός νέγρου από έναν θηριώδη τύπο που μόλις βγήκε από την φυλακή και ψάχνει την πρώην κοπέλα του την Βέλμα. Όπως καταλαβαίνετε θα μπλέξει, θα συνεργαστεί αγαστά με την αστυνομία, θα φάει τις ψιλές του, θα γνωρίσει ωραίες γυναίκες, τελικά θα δώσει λύση εντυπωσιακά. 

Η αλήθεια είναι πως ήταν τόσοι οι μιμητές του Τσάντλερ που κάποιες στιγμές μοιάζει παρωχημένος. Έχει όμως τόσο γλυκιά και ανεμπόδιστη πένα, μπορεί παρ' όλους τους περιορισμούς του χαρακτήρα και της πλοκής, να σου δώσει σελίδες απαράμιλλης αφηγηματικής δεινότητας. Δεν θα διαβάσω Τσάντλερ για κάποιο καιρό- αντίθετα με τους περισσότερους με κάνουν να βαριέμαι τα αστυνομικά που αφορούν τον ίδιο ήρωα. Όταν όμως τύχει μετά από χρόνια να πέσει πάλι ένας Μάρλοου στα χέρια μου, θα τον απολαύσω. 

                                                                                              Κατερίνα Μαλακατέ

«Αντίο γλυκιά μου», Ρέημοντ Τσαντλερ, μετ. Ανδρέας Αποστολίδης, εκδ. Άγρα, σελ. 421

Υ.Γ. 42 Αν αναρωτιέστε τι με έπιασε με τα νουάρ η απάντηση είναι μικρή και κομψή: "Λέσχη Ανάγνωσης του Booktalks". Ευτυχώς τούτο το μήνα βάλαμε Μάτεση, Ιωάννου και Βουτυρά, γιατί δεν θα άντεχα.